الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۱۴۷

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن عمرو بن عثمان عن محمد بن سالم الكندي عمن حدثه عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۹۵ از امام صادق (ع) که هر وقت به منبر بالا می‏رفت می‏فرمود: برای مسلمان شایسته است که از برادری و رفاقت با سه کس دوری گزیند: هرزه‏گوی بدکار و احمق و دروغگو. اما هرزه‏گوی بدکار: کردارش را برایت آراید، و خواهد که به مانند او باشی، و تو را در کار دنیا و آخرت کمک ندهد، و نزدیکی با او جفا است و سخت دلی، و ورود بر او و خروج از منزل او برای تو ننگ است. و اما احمق: تو را به خیری واندارد، و برای دفع بدی از تو امیدی به او نیست و گرچه خود را به تلاش اندازد و بسا که خواهد به تو سودی رساند و زیانت بخشد، پس مرگ او از زندگیش بهتر است، و خموشی او بهتر از گفتار او است، و دوری از او بهتر از نزدیکی با او است. و اما دروغگو: زندگانی با او بر تو گوارا نیست، هر چه گوئی به دیگران باز گوید و برای تو از دیگران باز گوید، هر زمانی یک افسانه‏ای به سر رساند افسانه‏ای مانند آن به دنبال آن چسباند تا آنجا که اگر راست هم گوید، از او باور نشود، و میان مردم دشمنی افکند و آنها را از هم جدا کند و در سینه‏ها کینه‏ها برویاند. از خدا بپرهیزید و خود را بپائید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۵۳ حضرت صادق علیه السّلام فرمود، هر زمان امیر المؤمنین علیه السلام بمنبر میرفت میفرمود: سزاوار است از برای مسلمان که از رفاقت با سه کس دوری جوید: پرروی بیباکی که تباهکار است، و احمق، و دروغگو، اما شخص پرروی تباهکار پس کردار خویشتن را برای تو بیاراید و دوست دارد که تو نیز مانند او باشی، و نه در کار دین تو را کمک کند و نه در کار آخرت، و نزدیکی با او جفا کاری و سنگدلی است و ورود و خروج او (و رفت و آمدش) برای تو ننگست، و اما احمق پس کار خیری در باره تو انجام ندهد و بجلوگیریش از رسیدن بدی بتو امیدی نیست اگر چه خود را بتلاش اندازد و بسا که بخواهد بتو سودی برساند ولی (از روی حماقت) زیانت رساند پس مرگ او به از زندگیش میباشد، و خموشی او به از گفتارش، و دوری او (از تو) به از نزدیکی اوست، و اما دروغگو زندگی کردن با او بر تو گوارا نشود، گفتار تو را بدیگران باز گوید، و از دیگران بسوی تو آرد، هر گاه افسانه را بپایان رساند آن را بافسانه دیگری مانند آن بچسباند (و در نسخه وافی «مطها» است یعنی بکشاند) تا بدان جا که راست گوید ولی کسی باور نکند، و میانه مردمان را بدشمنی پراکنده سازد، و در سینه‏ها تخم کینه افشاند و برویاند، از خدای عز و جل بپرهیزید و خود را بپائید. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۰۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عمرو بن عثمان، از محمد بن سالم کندی، از آنکه او را حدیث کرده، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «امیرالمؤمنین علیه السلام چون بر منبر بالا می‏رفت، می‏فرمود که: سزاوار است مسلمان را که از برادری کردن با سه کس دوری کند: یکی بدکارِ بی‏باک و بی‏پروا، و دیگری احمق، و سیم دروغگو. امّا بدکار بی‏باک، پس پیوسته کارهای بد خود را از برای تو زینت می‏دهد، و دوست می‏دارد که مانند او باشی، و تو را یاری نمی‏کند بر امر دین تو و بر معاد تو (یعنی کاری که در قیامت به کارت آید)، و پیوستگی با او موجب جفا و قساوت است، و آمد و شد او نزد تو (که بر تو داخل شود و از نزد تو بیرون رود)، بر تو عار و ننگ است، و امّا احمق، پس او تو را به چیزی که خوب باشد دلالت نمی‏کند، و از برای دفع بدی از تو به او امیدوار نمی‏توان بود، و هر چند که سعی کند و خود را در زحمت افکند، و بسا است که منفعت تو را می‏خواهد و به تو ضرر می‏رساند؛ پس مردنش از زندگیش بهتر، و خاموشیش از سخن گفتنش خوش‏تر، و دوریش از نزدیکیش خوب‏تر است، و امّا دروغگو، پس با مصاحبت او هیچ عیشی بر تو گوارا نیست. پیوسته سخن تو را به دروغ به مردم نقل می‏کند، و از مردم سخن را به دروغ به تو نقل می‏کند، و خبرهای دروغ از برایت می‏آورد، و در هر زمان که دروغ غریب عجیبی را تمام کرد، آن را به دروغ غریبی دیگر پیوند می‏کند و آن را طول و کشیدگی می‏دهد، تا به حدّی که به چیز راستی خبر می‏دهد، و کسی از او باور نمی‏کند، و به نقل دروغ، در میان مردمان دشمنی می‏افکند و کینه‏ها را در سینه‏ها می‏رویاند. پس از خدا بپرهیزید و از برای خویش نظر کنید» (یعنی ملاحظه نمایید تا با کسی که نباید مصاحبت کنید، مصاحبت نکنید).