الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۱۴۶

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد عن محمد بن الحسن عن عبيد الله الدهقان عن احمد بن عايذ عن عبيد الله الحلبي عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۹۳ امام صادق (ع) فرمود: صداقت و دوستی در میان نباشد جز با شرائطش و هر که دارای همه آن شروط یا برخی از آنها است، او را اهل صداقت دان و هر کس هیچ کدام از آنها را ندارد، او را به صداقت نسبت مده، اول: اینکه نهان و عیانش برای تو یکی باشد، دوم: اینکه آراسته‏گی تو را آراسته‏گی خودش داند و زشتی تو را زشتی خودش شمارد، سوم: اینکه به جاه و مالی رسید دست از تو برندارد، چهارم: اینکه از آنچه تواند به تو دریغ نکند، پنجم که همه اینها را لازم دارد: این است که هنگام بیچارگی و نکبت تو را واننهند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۵۲ و نیز فرمود علیه السلام: دوستی از روی راستی و درستی نباشد جز با شرائط آن پس هر که در او آن شرائط یا پاره‏ای از آنها باشد او را اهل چنین دوستی بدان و کسی که چیزی از آن شرائط در او نباشد او را باین گونه دوستی نسبت مده. اولش اینکه نهان و عیانش برای تو یکسان باشد. دوم اینکه زیب و زینت تو را زینت خود داند، و زشتی تو را زشتی خود شمرد. سوم اینکه ریاست و دارائی حالش را نسبت بتو تغییر ندهد. چهارم اینکه از آنچه توانائی دارد نسبت بتو دریغ نکند. پنجم- که همه این خصلت‏ها را در بردارد- اینکه هنگام بیچارگی و پیش آمدهای ناگوار تو را رها نکند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۰۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد، از محمد بن حسن، از عبیداللَّه دهقان، از احمد بن عائذ، از عبید اللَّه حلبی، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «صداقت و دوستی نمی‏باشد، مگر به حدودی که دارد. هر که این حدّها یا چیزی از اینها در او باشد، او را به سوی صداقت نسبت ده، و هر که چیزی از آنها در او نباشد، او را به سوی چیزی از صداقت نسبت مده، که بهره‏ای از آن در او نیست. پس اوّل آن حدود، آن است که نهان و آشکارش از برایت یکی باشد، و دویم آنکه زینت تو را زینت خود، و عیب و زشتی تو را زشتی خود بیند، و سیم آنکه ولایت و مال، او را بر تو تغییر ندهد و حالش را نگرداند (یعنی اگر حکومت یا مالی به هم رساند، سلوکش با تو نگردد)، و چهارم آنکه منع نکند تو را از چیزی که قدرتش به آن می‏رسد، و پنجم، و آن خصلتی است که این خصلت‏ها را جمع می‏کند (که همه در آن جمع است)، آن است که در نزد نکبت‏ها و حوادث روزگار، تو را وا نگذارد».