الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۱۵۵

علي بن ابراهيم عن ابيه عن بعض اصحابه عن ابراهيم بن ابي البلاد عمن ذكره قال قال لقمان ع لابنه :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۵۰۱ لقمان به پسرش گفت: پسر جانم! پر نزدیک مشو تا تو را دور کند و پر دوری مکن تا خوار و بی‏مقدار شوی، هر جان‏دار همانند خود را دوست دارد و راستی که آدمی‏زاده مانند خود را دوست دارد، کالای خود را پهن مکن مگر در برابر خریدارش و جویایش، چنانچه میان گرگ و گوسفند دوستی نباشد، همچنان میان خوش کردار و بدکردار دوستی نیفتد، هر که به قیر نزدیک شود، قیر به او می‏چسبد، همچنین هر کس به بدکار شریک شود، از روشهای او بیاموزد، هر که ستیزه‏جو است، دشنام خورد و هر که به محلهای بدی رود، متهم گردد، و هر که با همنشین بد جفت شود، سالم نماند، و هر که زبان خود را نگه ندارد، پشیمان گردد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۵۶ از لقمان حدیث شد که به پسرش گفت: ای پسر جانم زیاد با مردم نزدیک مشو که موجب دوریت از دلهای آنها شوی (یعنی چون زیاد رفت و آمد با مردم کردی موجب ملال و خستگی آنها شود و در نتیجه مورد بی‏مهری آنان واقع شوی) و یکسره از آنان دوری مکن که (اعتنایت نکنند و) خوار و بی‏مقدار شوی، هر جانداری همانند خود را دوست دارد و آدمیزاد هم بمانند خود دوستی ورزد، کالای خود را جز در نزد خریدار و جویایش پهن مکن، و چنانچه میان گرگ و گوسفند دوستی نباشد هم چنین میان نیکوکار و بدکار دوستی نباشد، و هر که بقیر نزدیک شود پاره‏ای از آن باو بچسبد هم چنین هر کس با تبهکار در زندگی شریک شود از روشهای او بیاموزد، و هر که جدال و ستیزه‏جوئی را دوست دارد دشنام خورد، و هر که بجاهای بد رود متهم گردد، و کسی که با رفیق بد همنشین شود در امان نباشد، و هر که زبان خود را نگه ندارد پشیمان گردد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۰۷ علی بن ابراهیم روایت کرده، از پدرش، از بعضی از اصحابش، از ابراهیم بن ابی البلاد، از آنکه او را ذکر کرده و آن را مرفوع ساخته، گفت که: لقمان علیه السلام به پسرش گفت که: «ای فرزند دلبند من! نزدیک مشو، که همین نزدیکی، بیشتر باعث دوری تو باشد، و دوری مکن، که خواری یابی «۱»، هر جنبنده‏ای مانند خود را دوست می‏دارد «۲»، و به درستی که فرزند آدم مثل خود را دوست می‏دارد. و جامه خود را باز مگشا، مگر در نزد طالب و جوینده آن. چنان که در میانه گرگ و گوسفند دوستی نیست، همچنین در میان نیکوکار و نابکار دوستی نیست. هر که به زِفت «۳» نزدیک شود، پاره‏ای از آن به او می‏آویزد [و آلوده شود]. همچنین هر که با نابکار مشارکت می‏کند، چیزی از طریق‏ها و روش‏های او را می‏آموزد، و هر که ستیزه و جدال را دوست دارد، دشنام داده خواهد شد، و هر که در مدخل‏های بد داخل شود، متّهم می‏شود، و هر که با همنشین بد همنشینی کند، سالم و بی‏آفت نباشد، و هر که مالک زبانش نباشد و اختیار آن را نداشته باشد، پشیمان می‏شود». __________________________________________________ (۱). و مراد این است که، در باب نزدیکی و اظهار خصوصیّت و دوری با مردم، میانه‏رو باش. و بعضی گفته‏اند که: شاید معنی آن، این باشد که، به نابکار نزدیک مشو، که همین نزدیکی، بیشتر تو را از خوبی دور می‏گرداند، و از خوبی دور مشو، که در دنیا و آخرت خوار و رسوا شوید. و اوّل، به حسب عبارت و ظاهر کلام، اظهر است، و اگرچه دویم، به حسب باب، مناسبت و وجهی دارد. (مترجم) (۲). چنان که شاعر گفته که: کبوتر با کبوتر، باز با باز کند همجنس با همجنس پرواز (مترجم) (۳). و زفت- به کسر زای هوّز-، چیزی [چسبنده‏] است مانند قیر، که در زمین پیدا شود، و از درخت نیز پیدامی‏شود. (مترجم)