حدیث امام موسى کاظم (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الْعِشْرَة بَابُ الْعُطَاسِ وَ التَّسْمِيتِ
کتاب العشرة · روایت شده از امام موسى کاظم عليه السلام
سند
علي بن محمد عن صالح بن ابي حماد قال :
سَأَلْتُ اَلْعَالِمَ ع عَنِ اَلْعَطْسَةِ وَ مَا اَلْعِلَّةُ فِي اَلْحَمْدِ لِلَّهِ عَلَيْهَا فَقَالَ إِنَّ لِلَّهِ نِعَماً عَلَى عَبْدِهِ فِي صِحَّةِ بَدَنِهِ وَ سَلاَمَةِ جَوَارِحِهِ وَ إِنَّ اَلْعَبْدَ يَنْسَى ذِكْرَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى ذَلِكَ وَ إِذَا نَسِيَ أَمَرَ اَللَّهُ اَلرِّيحَ فَتَجَاوَزَ فِي بَدَنِهِ ثُمَّ يُخْرِجُهَا مِنْ أَنْفِهِ فَيَحْمَدُ اَللَّهَ عَلَى ذَلِكَ فَيَكُونُ حَمْدُهُ عِنْدَ ذَلِكَ شُكْراً لِمَا نَسِيَ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۵۳۷
از صالح بن ابی حماد، گوید: از عالم (امام کاظم ع) در باره عطسه پرسش کردم و از سبب ذکر حمد برای آن در پاسخ فرمود: راستی خدا را بر بندهها نعمتها است در تندرستی و سلامت اندام او، و راستی بنده، خدا عز و جل را به حساب بخشنده این نعمتها فراموش میکند و چون فراموش کرد، خدا به باد دستور میدهد که در تنش گذرد و از بینیش برآید، پس بر این خدا را حمد کند و حمدش در این گاه شکر و جبران فراموشی است.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۷۲
صالح بن ابی حماد گوید: از حضرت موسی بن جعفر علیه السلام از عطسه و سر اینکه دنبالش حمد خدا را باید کرد پرسیدم؟ فرمود: همانا برای خدا بر بندهاش نعمتهائی است از سلامتی بدن و اعضای او و تندرستیش، و بدرستی که بنده خدای عز و جل را از یاد ببرد و در باره این نعمتها فراموشش کند، و چون خدا را فراموش کند خداوند بباد دستور دهد که در تنش بگذرد و از بینی او بیرون آید تا خدا را بر آن حمد کند، پس حمد او در آن هنگام شکری است برای آنچه فراموش کرده است.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۳۷
علی بن محمد، از صالح بن ابی حمّاد روایت کرده است که گفت: امام موسی کاظم علیه السلام را سؤال کردم از عطسه، و از آنکه علّت در حمد خدا بر آن چیست؟ فرمود: «به درستی که خدا را بر بندهاش نعمتها است در باب صحّت بدن و سلامت جوارح و اعضایش، و به درستی که بنده ذکر خدای عز و جل را بر آن فراموش میکند، و چون فراموش کند، خدا باد را امر فرماید که در بدنش جولان زند و بگردد. بعد از آن، آن باد را از بینیش بیرون آورد؛ پس خدا را بر آن ستایش کند، و ستایشش در نزد آن، شکر و سپاسگزاری باشد از برای آنچه فراموش کرده».