الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۲۵۵

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن النوفلي عن عبد العظيم بن عبد الله بن الحسن العلوي رفعه قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۵۵۹ از ابی حمزه ثمالی، گوید: من دیدم علی بن الحسین (ع) نشسته و یکی از دو پا را روی ران دیگر نهاده، گفتم: مردم از این نشستن بدشان آید و گویند: این نشستن پروردگاری است، در پاسخ فرمود: من خود از دل تنگی چنین نشستم و پروردگار را دلتنگی نیست و چرت و خواب او را فرانگیرد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۸۲ عبد العظیم بن عبد اللَّه در حدیث مرفوعی (که سند را بمعصوم علیه السّلام رسانده) حدیث کند که فرمود: پیغمبر (ص) سه جور می‏نشست: ۱- سر پا می‏نشست و آن این گونه است که ساقهای پا را از زمین بلند کند و دو زانو را در میان دو دست خود حلقه وار بگیرد (و رانها را بشکم چسباند) و بشانه پاها را ببندد ۲- و گاهی دو زانو می‏نشست ۳- و گاهی یک پا را خم میکرد و پای دیگر را روی آن میانداخت، و هرگز دیده نشد که آن حضرت (ص) چهار زانو بنشیند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۵۳ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از نوفلی، از عبد العظیم بن عبداللَّه بن حسن علوی که آن را مرفوع ساخته، گفت که: پیغمبر صلی الله علیه و آله سه قسم می‏نشست: یکی قُرْفَصاء، و آن، این است که ساق‏هایش را راست و برپا کند، و به دست‏هایش رو به آنها آورد، و دستش را در ارشش «۱» سخت و محکم کند «۲»، و دویم بر زانوهایش بر سر پا می‏نشست، چنان که مترافعین در نزد قاضی و حاکم می‏نشینند، و آن را دوزانو می‏گویند، و سیم یک پا را دونه «۳» می‏کرد و پای دیگر را بر بالای آن می‏گسترد، و هرگز آن حضرت علیه السلام دیده نشد که چهارزانو نشسته باشد. __________________________________________________ (۱). ارش، به ساعد دست گویند. (۲). و در بعضی از لغات چنین بیان کرده که قرفصاء- به ضمّ یکم و فتح سیم-، زانو به خود کشیدن در نشستن، و دست‏ها به زیر زانو درهم افکندن [است‏]. (مترجم) (۳). یعنی یک پا را خم کرده و زیر پای دیگر می‏نهاد.