الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۲۵۶

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عمن ذكره عن ابي حمزه الثمالي قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۵۵۹ از ابی حمزه ثمالی، گوید: من دیدم علی بن الحسین (ع) نشسته و یکی از دو پا را روی ران دیگر نهاده، گفتم: مردم از این نشستن بدشان آید و گویند: این نشستن پروردگاری است، در پاسخ فرمود: من خود از دل تنگی چنین نشستم و پروردگار را دلتنگی نیست و چرت و خواب او را فرانگیرد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۸۲ بو حمزه ثمالی گوید: حضرت علی بن الحسین علیهما السلام را دیدم که نشسته بود و یکی از دو پای خود را بر ران دیگر گذارده بود، من عرضکردم: مردم از این نوع نشستن خوششان نیاید و میگویند: این نشستن پروردگار است؟ حضرت فرمود: اینکه من این طور نشستم برای این بود که دلتنگ بودم، و پروردگار که دلتنگ نمی‏شود و چرت و خواب او را نمیگیرد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۵۳ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن ابی عمیر، از آنکه او را ذکر کرده، از ابو حمزه ثمالی روایت کرده است که گفت: حضرت علی بن الحسین علیهما السلام را دیدم نشسته، یکی از دو پایش را بر رانش گذاشته. عرض کردم که: مردم این نشستن را ناخوش می‏دارند و می‏گویند که: این نشستن، نشستن پروردگار است. فرمود که: «من به این نوع نشستن، ننشستم، مگر به جهت دلتنگی و ملولی، و حضرت پروردگار دلتنگ و ملول نمی‏شود، و پینکی «۴» و خواب او را فرا نمی‏گیرد». ( ۴). پینکی، یعنی خواب سبک و چرت.