حدیث امام جعفر صادق (ع) درباره بهشت
روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
عنه عن عثمان بن عيسي عن سماعه بن مهران عن ابي عبد الله ع قال :
ثَلاَثٌ مَنْ أَتَى اَللَّهَ بِوَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ أَوْجَبَ اَللَّهُ لَهُ اَلْجَنَّةَ اَلْإِنْفَاقُ مِنْ إِقْتَارٍ وَ اَلْبِشْرُ لِجَمِيعِ اَلْعَالَمِ وَ اَلْإِنْصَافُ مِنْ نَفْسِهِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۱۳
فرمود: سه چیز است که هر که یکی از آنها را برای خدا آرد، خدا بهشت را بر او واجب کند، از خود کم گزارد و خرج راه خیر کند، با همه مردم جهان خوشروئی کند، و نسبت به خود انصاف دهد و به حق قضاوت کند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۶۱
امام صادق علیه السّلام فرمود: سه چیز است که هر که یکی از آنها را نزد خدا برد، خدا بهشت را برای او واجب کند: انفاق در حال تنگدستی و خوشروئی برای همه مردم و انصاف دادن از خود (یعنی حق را بگوید اگر چه بر زیان او باشد).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۷۹
از او، از عثمان بن عیسی، از سماعة بن مهران، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت است که فرمود: «سه خصلت است که هر که با یکی از اینها به نزد خدا آید، خدا بهشت را از برای او واجب گرداند: یکی نفقه کردن با درویشی و تنگدستی؛ و دیگری گشادهرویی از برای همه عالم؛ و سیم انصاف دادن از خویش». (و انصاف، داد دادن است و مسلّم داشتن چیزی را که حق باشد).