حدیث امام على (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الْإِخْلَاص
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام على عليه السلام
سند
عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن علي بن اسباط عن ابي الحسن الرضا ع ان امير المومنين ص كان يقول :
طُوبَى لِمَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ اَلْعِبَادَةَ وَ اَلدُّعَاءَ وَ لَمْ يَشْغَلْ قَلْبَهُ بِمَا تَرَى عَيْنَاهُ وَ لَمْ يَنْسَ ذِكْرَ اَللَّهِ بِمَا تَسْمَعُ أُذُنَاهُ وَ لَمْ يَحْزُنْ صَدْرَهُ بِمَا أُعْطِيَ غَيْرُهُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۵
امیر المؤمنین (ع) میفرمود: خوشا بر کسی که عبادت و دعا را خالص برای خدا بنماید و دلش بدان چه دیدهاش بیند مشغول نگردد و بدان چه دو گوشش شنوند یاد خدا را فراموش نکند و بدان چه به دیگری دادهاند غم به خود راه ندهد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۶
حضرت رضا علیه السّلام فرماید: امیر المؤمنین علیه السّلام میفرمود: خوشا حال کسی که عبادت و دعایش را برای خدا خالص کند و دلش را بآنچه چشمش میبیند مشغول ندارد و بدان چه گوشش میشنود، یاد خدا را فراموش نکند، و برای آنچه بدیگری داده شده اندوهگین نشود.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۳
چند نفر از اصحاب ما روایت کردهاند، از سهل بن زیاد، از علی بن اسباط، از ابوالحسن حضرت امام رضا علیه السلام، که: «امیرالمؤمنین- صلوات اللَّه علیه- مکرّر می فرمود:
خوشا حال کسی که عبادت و دعا را از برای خدا خالص گرداند، و دل خویش را مشغول نسازد به آنچه چشمهایش ببیند، و یاد خدا را فراموش نکند به آنچه گوشهایش بشنود، و اندوه در سینهاش جا نگیرد به آنچه به غیر او عطا شده است».