حدیث حضرت محمد (ص) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الرِّفْق
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از حضرت محمد صلی الله علیه و آله
سند
علي بن ابراهيم عن ابيه عن النوفلي عن السكوني عن ابي عبد الله ع قال قال رسول الله ص :
مَا اِصْطَحَبَ اِثْنَانِ إِلاَّ كَانَ أَعْظَمُهُمَا أَجْراً وَ أَحَبُّهُمَا إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْفَقَهُمَا بِصَاحِبِهِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۶۳
رسول خدا (ص) فرمود: دو کس با هم مصاحبت نکنند جز آنکه مزد بیشتر و محبوبتر نزد خدا عز و جل آن کس باشد که به یار خود نرمش و لطف بیشتر دارد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۸۴
رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله فرمود: هیچ دو نفری با هم رفاقت و همدمی نکنند، جز آنکه نرمیش با رفیقش بیشتر است، نزد خدای عز و جل پاداشش بزرگتر و محبوبیتش بیشتر است.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۱۷
علی بن ابراهیم، از پدرش، از نوفلی، از سکونی، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود که: هرگز دو کس با یکدیگر صحبت نداشتهاند، مگر آنکه بزرگترین ایشان از روی اجر، و دوستترین ایشان به سوی خدای عز و جل، نرمترین ایشان به یار خویش بوده است».