الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۴۰۹

ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار عن ابن فضال عن ثعلبه بن ميمون عمن حدثه عن احدهما ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۶۳ یکی از دو امام (امام باقر یا امام صادق (ع) فرمود: به راستی خدا نرمش کن است و نرمش را دوست دارد و از نرمش و لطف او است به شما که کینه‏های شما را خرد خرد بیرون کشد و جدائی دلها را بر اندازد و به راستی که می‏خواهد بنده را از دستوری بگرداند و او را وانهد تا به ناسخش برگرداند از اینکه مبادا حق بر او گران آید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۸۳ امام باقر یا امام صادق علیهما السلام فرمود: خدا ملایم است و ملایمت را دوست دارد و از ملایمتش نسبت بشما، بیرون بردن کینه‏ها و مخالفت دلهای شماست، و همانا او میخواهد بنده را از امری‏ بگرداند، پس او را بر آن حال میگذارد تا با ناسخی دگرگونش کند، که مبادا حق بر او سنگینی کند (بحدیث ۱۸۴۰ رجوع شود). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۱۵ ابوعلی اشعری، از محمد بن عبدالجبّار، از ابن‏فضّال، از ثعلبه، از آنکه او را حدیث کرده، از امام محمد باقر یا امام جعفر صادق علیهما السلام روایت کرده است که فرمود: «به درستی که خدا صاحب رفق است و رفق را دوست می‏دارد. و از جمله رفقِ آن جناب نسبت به شما، بیرون کشیدن کینه‏ها و مضادّه و مخالفت دل‏های شما است از آنها به رفق و نرمی؛ چنان که شمشیر از غلاف می‏کشند؛ زیرا که آن جناب اراده می‏فرماید که بنده را از امری بگرداند؛ پس او را بر آن امر وا می‏گذارد، تا هنگامی که او را به واسطه ناسخ از آن امر می‏گرداند، به جهت ناخوش داشتن سنگینی حق بر او».