→ الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۴۳۲
حدیث امام سجّاد (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الْحُبِّ فِي اللَّهِ وَ الْبُغْضِ فِي اللَّه
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام سجّاد عليه السلام
سند
عنه عن ابيه عن النضر بن سويد عن هشام بن سالم عن ابي حمزه الثمالي عن علي بن الحسين ع قال :
إِذَا جَمَعَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اَلْأَوَّلِينَ وَ اَلْآخِرِينَ قَامَ مُنَادٍ فَنَادَى يُسْمِعُ اَلنَّاسَ فَيَقُولُ أَيْنَ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُومُ عُنُقٌ مِنَ اَلنَّاسِ فَيُقَالُ لَهُمُ اِذْهَبُوا إِلَى اَلْجَنَّةِ بِغَيْرِ حِسَابٍ قَالَ فَتَلَقَّاهُمُ اَلْمَلاَئِكَةُ فَيَقُولُونَ إِلَى أَيْنَ فَيَقُولُونَ إِلَى اَلْجَنَّةِ بِغَيْرِ حِسَابٍ قَالَ فَيَقُولُونَ فَأَيُّ ضَرْبٍ أَنْتُمْ مِنَ اَلنَّاسِ فَيَقُولُونَ نَحْنُ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُولُونَ وَ أَيَّ شَيْءٍ كَانَتْ أَعْمَالُكُمْ قَالُوا كُنَّا نُحِبُّ فِي اَللَّهِ وَ نُبْغِضُ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُولُونَ نِعْمَ أَجْرُ اَلْعََامِلِينَ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۷۹
از ابی حمزه ثمالی از علی بن الحسین (ع) فرمود: چون خدا عز و جل اولین و آخرین را گرد آورد یک جارچی به پا شود و جار کشد که همه مردم بشنود میگوید: کجایند آنان که با یک دیگر برای خدا دوست بودند؟ جلو صفهای مردم برخیزند و به آنها گفته شود: بیحساب به بهشت روید، فرمود: فرشتهها بدانها برخورند و به آنها بگویند: به کجا میروید؟ پاسخ گویند: بیحساب به بهشت، میگویند: شما چه قسمتی از مردمید؟ در پاسخ میگویند: ما آنهائیم که با همدیگر در راه خدا دوستی کردیم، فرمود: میگویند: کردار شماها چه بوده؟ جواب گویند: ما در راه خدا دوستی میکردیم و در راه خدا دشمنی میکردیم، فرمود: میگویند: چه خوب است مزد کارگران.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۹۱
علی بن الحسین علیهما السلام فرمود: چون خدای عز و جل همه مردم را گرد آورد (در روز قیامت) یک جارچی برخیزد و بآوازی که مردم بشنوند گوید: دوستی کنان برای خدا کجایند؟ جماعتی از مردم برخیزند، بآنها گفته شود بدون حساب بسوی بهشت روید.
فرشتگان بآنها برخورند و گویند: کجا؟ گویند: بسوی بهشت بدون حساب، گویند شما چه صنفی از مردمید؟ گویند: ما دوستی کنان برای خدائیم، گویند: اعمال شما چه بوده؟ گویند: برای خدا دوستی میکردیم و برای خدا دشمنی میورزیدیم گویند: چه خوبست پاداش اهل عمل!
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۲۹
از او، از پدرش، از نضر بن سوید، از هشام بن سالم، از ابوحمزه ثمالی، از حضرت علی بن الحسین علیهما السلام روایت است که فرمود: «چون خدای- تعالی- خلقِ اوّلین و آخرین را جمع کند، منادی برخیزد و ندا کند که همه مردمان بشنوند، و بگوید که: کجایند آنان که در راه خدا با یکدیگر دوستی کردهاند؟» حضرت فرمود: «پس طائفهای از مردمان برخیزند. و به ایشان گفته شود که بروید به جانب بهشت، بیحساب». فرمود که: «پس فرشتگان ایشان را پیشباز کنند و بگویند: به کجا میروید؟ میگویند: به سوی بهشت میرویم، بیحساب». فرمود که: «فرشتگان میگویند که: شما کدام قسم و چه گروه از مردمانید؟ میگویند: ماییم آنان که در راه خدا با یکدیگر دوستی کردهایم». فرمود که:
«فرشتگان میگویند که: اعمال شما چه بود؟ میگویند که: عادت ما این بود که در راه خدا دوستی میکردیم و در راه خدا دشمنی مینمودیم». فرمود که: «فرشتگان میگویند که: نیکو است مزد کارکنان خدا».
راویان