→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۴۳۲

حدیث امام سجّاد (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر‏‏ بَابُ الْحُبِّ فِي اللَّهِ وَ الْبُغْضِ فِي اللَّه‏

کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام سجّاد عليه السلام

سند
عنه عن ابيه عن النضر بن سويد عن هشام بن سالم عن ابي حمزه الثمالي عن علي بن الحسين ع قال :

إِذَا جَمَعَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اَلْأَوَّلِينَ وَ اَلْآخِرِينَ قَامَ مُنَادٍ فَنَادَى يُسْمِعُ اَلنَّاسَ فَيَقُولُ أَيْنَ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُومُ عُنُقٌ مِنَ اَلنَّاسِ‏ فَيُقَالُ لَهُمُ اِذْهَبُوا إِلَى‏ اَلْجَنَّةِ بِغَيْرِ حِسَابٍ قَالَ فَتَلَقَّاهُمُ‏ اَلْمَلاَئِكَةُ فَيَقُولُونَ إِلَى أَيْنَ فَيَقُولُونَ إِلَى‏ اَلْجَنَّةِ بِغَيْرِ حِسَابٍ قَالَ فَيَقُولُونَ فَأَيُّ ضَرْبٍ أَنْتُمْ مِنَ اَلنَّاسِ فَيَقُولُونَ نَحْنُ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُولُونَ وَ أَيَّ شَيْ‏ءٍ كَانَتْ أَعْمَالُكُمْ قَالُوا كُنَّا نُحِبُّ فِي اَللَّهِ وَ نُبْغِضُ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُولُونَ‏ نِعْمَ أَجْرُ اَلْعََامِلِينَ‏

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۷۹ از ابی حمزه ثمالی از علی بن الحسین (ع) فرمود: چون خدا عز و جل اولین و آخرین را گرد آورد یک جارچی به پا شود و جار کشد که همه مردم بشنود می‏گوید: کجایند آنان که با یک دیگر برای خدا دوست بودند؟ جلو صفهای مردم برخیزند و به آنها گفته شود: بی‏حساب به بهشت روید، فرمود: فرشته‏ها بدان‏ها برخورند و به آنها بگویند: به کجا می‏روید؟ پاسخ گویند: بی‏حساب به بهشت، می‏گویند: شما چه قسمتی از مردمید؟ در پاسخ می‏گویند: ما آنهائیم که با همدیگر در راه خدا دوستی کردیم، فرمود: می‏گویند: کردار شماها چه بوده؟ جواب گویند: ما در راه خدا دوستی می‏کردیم و در راه خدا دشمنی می‏کردیم، فرمود: می‏گویند: چه خوب است مزد کارگران. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۹۱ علی بن الحسین علیهما السلام فرمود: چون خدای عز و جل همه مردم را گرد آورد (در روز قیامت) یک جارچی برخیزد و بآوازی که مردم بشنوند گوید: دوستی کنان برای خدا کجایند؟ جماعتی از مردم برخیزند، بآنها گفته شود بدون حساب بسوی بهشت روید. فرشتگان بآنها برخورند و گویند: کجا؟ گویند: بسوی بهشت بدون حساب، گویند شما چه صنفی از مردمید؟ گویند: ما دوستی کنان برای خدائیم، گویند: اعمال شما چه بوده؟ گویند: برای خدا دوستی میکردیم و برای خدا دشمنی میورزیدیم گویند: چه خوبست پاداش اهل عمل! محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۲۹ از او، از پدرش، از نضر بن سوید، از هشام بن سالم، از ابوحمزه ثمالی، از حضرت علی بن الحسین علیهما السلام روایت است که فرمود: «چون خدای- تعالی- خلقِ اوّلین و آخرین را جمع کند، منادی برخیزد و ندا کند که همه مردمان بشنوند، و بگوید که: کجایند آنان که در راه خدا با یکدیگر دوستی کرده‏اند؟» حضرت فرمود: «پس طائفه‏ای از مردمان برخیزند. و به ایشان گفته شود که بروید به جانب بهشت، بی‏حساب». فرمود که: «پس فرشتگان ایشان را پیش‏باز کنند و بگویند: به کجا می‏روید؟ می‏گویند: به سوی بهشت می‏رویم، بی‏حساب». فرمود که: «فرشتگان می‏گویند که: شما کدام قسم و چه گروه از مردمانید؟ می‏گویند: ماییم آنان که در راه خدا با یکدیگر دوستی کرده‏ایم». فرمود که: «فرشتگان می‏گویند که: اعمال شما چه بود؟ می‏گویند که: عادت ما این بود که در راه خدا دوستی می‏کردیم و در راه خدا دشمنی می‏نمودیم». فرمود که: «فرشتگان می‏گویند که: نیکو است مزد کارکنان خدا».

راویان