حدیث حضرت محمد (ص) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الْإِنْصَافِ وَ الْعَدْل
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از حضرت محمد صلی الله علیه و آله
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن علي بن الحكم عن الحسن بن حمزه عن جده عن ابي حمزه الثمالي عن علي بن الحسين ص قال كان رسول الله ص يقول في اخر خطبته :
طُوبَى لِمَنْ طَابَ خُلُقُهُ وَ طَهُرَتْ سَجِيَّتُهُ وَ صَلَحَتْ سَرِيرَتُهُ وَ حَسُنَتْ عَلاَنِيَتُهُ وَ أَنْفَقَ اَلْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ وَ أَمْسَكَ اَلْفَضْلَ مِنْ قَوْلِهِ وَ أَنْصَفَ اَلنَّاسَ مِنْ نَفْسِهِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۴۲۹
از علی بن الحسین (ع) که رسول خدا (ص) در آخر خطبه خود میفرمود: خوشا به کسی که خلقش خوب است و طبعش پاک است و نهادش به است و آشکارش نیکو است، زیادی مالش را انفاق کند و از پرگوئی خودداری کند و میان خود و مردم به انصاف قضاوت کند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۱۴
علی بن الحسین صلوات اللَّه علیهما فرمود: رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله در آخر سخنرانی خود میفرمود: خوشا حال کسی که خلقش طیب و طبعش طاهر و باطنش شایسته و آشکارش نیکو باشد، و زیادی مالش را بدهد و زیادی گفتارش را نگه دارد و از خود انصاف دهد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۷۱
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از علی بن حکم، از حسن بن حمزه، از جدّش از ابوحمزه ثمالی، از حضرت علی بن الحسین علیهما السلام روایت کرده است که فرمود: «رسول خدا صلی الله علیه و آله در آخر خطبه خویش میفرمود که: خوشا حال کسی که خلقش خوش و پاکیزه، و طبیعتش پاک، و نهانیاش شایسته، و آشکارش نیکو باشد، و زیادتی مال خود را انفاق کند، و زیادتی گفتار خویش را نگاه دارد و سخن لغو و بیمصرف نگوید، و مردم را از نفس خویش انصاف دهد».