الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۵۱۹

عنه عن ابيه عن حماد بن عيسي عن معاويه بن عمار عن نجم بن حطيم الغنوي عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۴۴۳ از امام باقر (ع) که فرمود: نومیدی از آنچه در دست مردم است عزت مؤمن است در دینش، آیا نشنیدی قول حاتم را: چه نومیدی گرفتی بی‏نیازی یافتی در خود اگر قدرش بدانی چون طمع فقری است اندر جان‏ مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۱۹ امام باقر علیه السّلام فرمود: نومیدی و چشم نداشتن بدست مردم عزت دینی مؤمن است، مگر گفتار حاتم را نشنیده‏ئی که گوید: اذا ما عزمت الیاس الفیته الغنی اذا عرفته النفس و الطمع الفقر «چون بنومیدی تصمیم‏گیری و دلت بآن شناسان گردد، آن را بی‏نیازی یابی و طمع را فقر دانی». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۸۱ از او، از پدرش، از حمّاد بن عیسی، از معاویة بن عمّار، از نجم بن حطیم غنوی، از امام محمد باقر علیه السلام روایت است که فرمود: «نومیدی از آن‏چه در دست مردم است، عزّت مؤمن است در دین او. آیا گفته حاتم را نشنیدی که می‏گوید: اذا ما عَزَمْتَ الْیَاْسَ أَلْفَیْتَهُ الْغِنی اذا عَرَفَتْهُ النَّفْسُ وَالطَّمَعُ الْفَقْرُ یعنی: «هر گاه نومیدی از خلق را عزم کنی و دل بر آن گذاری، آن را بی‏نیازی یابی؛ بلکه بی‏نیازی را منحصر در آن بینی، هرگاه نفس تو آن را بشناسد. و طمع و امید داشتن از مردم، عین فقر و درویشی است».