الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۶۷۴

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن محمد بن سنان عن عبد الله بن مسكان عن عبيد الله بن الوليد الوصافي قال سمعت ابا جعفر ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۵۹ می‏فرمود (ع): به راستی در آنچه خدا عز و جل با بنده خود موسی راز گفت، فرمود: (ای موسی) به راستی برای من بنده‏هائی است که بهشتم را برایشان مباح سازم و آنان را در آن اختیار دَهَم، عرض کرد: پروردگارا، کیانند اینان که تو بهشت را بر آنها مباح کنی و آنها را در آن صاحب اختیار سازی؟ فرمود: هر که مؤمنی را شاد کند. سپس فرمود: مؤمنی که در کشور جبّاری بود، آن جبّار بدو آزمند شد و او هم از وی به کشور مشرکان گریخت و به مرد مشرکی وارد شد، او را زیر سایه جا داد و با او نرمی کرد و او را مهمان نمود و چون مرگ آن مشرک فرا رسید، خدا به او وحی کرد: به عزت و جلالم سوگند، اگر برایت در بهشت جای بود، تو را در آن نشیمن می‏دادم ولی بهشتم حرام است بر هر که مشرک به من بمیرد، ولی ای آتش، او را بهراسان ولی میازار و هر بام و شام روزی برای او آید، گفتم: از بهشت؟ فرمود: از آنجا که خدا خواهد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۷۱ امام باقر علیه السلام فرمود در آنچه که خداوند با بنده خویش موسی علیه السلام مناجات کرد این بود: فرمود مرا بندگانی است که بهشت خویش بر آنان مباح و ارزانی داشته ام و ایشان را در آن فرمانروا ساختم. موسی علیه السلام عرض کرد پروردگارا اینان کیانند که بهشت خود بر ایشان مباح گردانیدی و آنان را در آن حاکم ساختی؟ فرمود: هر که مؤمنی را خوشحال سازد، آنگاه امام فرمود مؤمنی در مملکت یکی از جباران بود و آن جبار او را تکذیب مینمود و حقیر میشمرد، آن مؤمن از آن دیار ببلاد شرک‏ گریخت و بر یکی از آنان وارد شد وی از او پذیرائی نمود و او را جای داد و مهربانی کرد و میزبانی نمود، پس چون مرگ آن مشرک فرا رسید خداوند بدو الهام کرد که بعزت و جلال خودم سوگند که اگر برای تو در بهشت محلی بود ترا در آن ساکن میگردانیدم و لیکن بهشت بر مشرک حرام شده است. اما ای آتش او را بترسان لکن مسوزان و آزارش مرسان، و در بامدادان و شامگاه روزی او میرسد، سائل پرسید که از بهشت؟ فرمود از هر کجا که خدا خواهد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۷۷ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن سنان، از عبداللَّه بن مسکان، از عبید اللَّه بن ولید وصّافی روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام محمد باقر علیه السلام که می‏فرمود: «به درستی که در آن‏چه خدای عز و جل با بنده خود موسی علیه السلام راز گفت این بود که فرمود: به درستی که مرا بندگانی چندند که بهشت خویش را از برای ایشان مباح می‏گردانم و ایشان را در آن حاکم می‏سازم. عرض کرد که: ای پروردگار من! آن گروهی که تو بهشت خود را از برای ایشان مباح می‏کنی و ایشان را در آن حاکم می‏گردانی، کیانند؟ فرمود که: هر که سرور را بر مؤمنی داخل کند». بعد از آن، حضرت باقر علیه السلام فرمود که: «مؤمنی در مملکت پادشاهِ جبّاری ستمکار بود؛ پس آن جبّار در گرفتن و اذیّت رسانیدن به او حریص شد. مؤمن از آن جبّار گریخت و به جانب بلاد مشرکان رفت و بر مردی از اهل شرک فرود آمد. آن مشرک او را جای داد و با او مدارایی و مهربانی نمود و او را میهمانی کرده، میزبان او بود؛ پس در هنگامی که آن مشرک را مرگ در رسید، خدای عز و جل به سوی او وحی فرمود که: به عزّت و جلال خود سوگند یاد می‏کنم که اگر تو را در بهشت جا و مسکنی می‏بود، هر آینه تو را در آن ساکن می‏گردانیدم، ولیکن بهشت حرام است بر کسی که بمیرد و مشرک باشد به من و از برای من شریکی را اعتقاد داشته باشد. ای آتش! او را بترسان، ولیکن او را آزار مرسان، و روزیش در دو طرف روز- یعنی صبح و شام- به او عطا می‏شود». عرض کردم که: آن روزی از بهشت می‏آید؟ فرمود که: «از آنجا که خدا می‏خواهد می‏آید».