الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۶۸۸

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن الحسن بن علي عن بكار بن كردم عن المفضل عن ابي عبد الله ع قال قال لي :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۷۳ از مفضل، که امام صادق (ع) به من فرمود: ای مفضل، آنچه به تو می‏گویم بشنوم و بدان که به راستی آن درست است، آن را به کار بند و به بزرگان از برادران خود خبر بده، گفتم: قربانت، بزرگان از برادرانم کیانند؟ فرمود: آنان که شوق دارند به برآوردن حوائج برادران خود، گوید: سپس فرمود: هر که برای برادر مؤمن خود حاجتی برآورد، خدا عز و جل روز قیامت صد هزار حاجت از او روا کند که از آن جمله، آغاز همه، بهشت است، و از آن جمله، خویشان و آشنایانش و برادرانش را به بهشت برد بشرط آنکه دشمن ائمه نباشند، و شیوه مفضل بود که چون حاجتی از هر کدام برادرانش می‏خواست، به او می‏گفت: نمی‏خواهی که از بزرگان برادران باشی؟ مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۷۶ مفضل گوید: امام صادق علیه السلام بمن فرمود: ای مفضل! آنچه بتو میگویم بشنو و بدان که حق است‏ و انجام ده و به برادران بزرگوارت خبر ده، عرضکردم: برادران بزرگوارم کیانند؟ فرمود: کسانی که در روا ساختن حوائج برادران خود رغبت دارند، سپس فرمود: هر کس یک حاجت برادر مؤمن خود را روا کند، خدای عز و جل روز قیامت صد هزار حاجت او را روا کند که نخستین آنها بهشت باشد و دیگرش اینکه خویشان و آشنایان و برادرانش را اگر ناصبی نباشند ببهشت برد، و رسم مفضل این بود که چون از یکی از برادرانش درخواست حاجتی میکرد، باو میگفت: آیا نمیخواهی که از برادران بزرگوار باشی؟. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۸۷ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از حسن بن علی، از بکار بن کردم، از مفضّل، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که گفت: حضرت به من فرمود که: «ای مفضّل! بشنو آن‏چه را که با تو می‏گویم و بدان که آن حق است. و آن را به فعل آور و عِلیه برادران خویش را به آن خبر ده». عرض کردم که: فدای تو گردم! عِلیه برادران من چیست؟ و مراد از آن کیست؟ فرمود که: «آنکه در قضای حوائج برادران خویش بسیار رغبت دارد» «۲». مفضّل می‏گوید که: بعد از آن فرمود که: «هر که از برای برادر مؤمن خود یک حاجت را روا کند، خدای عز و جل در روز قیامت صدهزار حاجت را از برایش به جهت آن روا کند که اوّل آنها بهشت باشد. و از جمله آنها این است که خویشان و آشنایان و برادران او را در بهشت داخل گرداند، بعد از آنکه ناصبی و دشمن اهل بیت نباشد». و عادت مفضّل چنین بود که چون حاجتی را از برادری از برادرانش سؤال می‏نمود می‏گفت که: آیا خواهش نداری که از جمله علیه برادران باشی. __________________________________________________ (۲). و در قاموس مذکور است که عِلیه مردمان و عِلی ایشان- به کسر هر دو- مُعْظَم ایشان است.