حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ تَفْرِيجِ کَرْبِ الْمُؤْمِن
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن حسين بن نعيم عن مسمع ابي سيار قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :
مَنْ نَفَّسَ عَنْ مُؤْمِنٍ كُرْبَةً نَفَّسَ اَللَّهُ عَنْهُ كُرَبَ اَلْآخِرَةِ وَ خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ وَ هُوَ ثَلِجُ اَلْفُؤَادِ وَ مَنْ أَطْعَمَهُ مِنْ جُوعٍ أَطْعَمَهُ اَللَّهُ مِنْ ثِمَارِ اَلْجَنَّةِ وَ مَنْ سَقَاهُ شَرْبَةً سَقَاهُ اَللَّهُ مِنَ اَلرَّحِيقِ اَلْمَخْتُومِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۹۳
امام صادق (ع) میفرمود: هر که یک گرفتاری را از مؤمن برطرف کند، خدا گرفتاریهای دیگر سرای را از او بر طرف کند و از گورش دلشاد
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۸۶
امام صادق علیه السّلام میفرمود: کسی که مؤمنی را از گرفتاری نجات دهد، خدا او را از گرفتاریهای آخرت نجات بخشد و از گورش با دل خنک شده و مسرور درآید، و هر که مؤمن گرسنهای را سیر کند، خدا او را از میوههای بهشت خوراند و هر که شربتی باو آشاماند، خدایش از شربت بهشتی مهر شده آشاماند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۰۳
علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابنابیعمیر، از حسین بن نعیم، از مسمع- یعنی ابوسیّار- روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که میفرمود: «هر که اندوهی را از مؤمنی ببرد، خدا اندوههای آخرت را از او ببرد، و از قبر خویش بیرون آید در حالی که دلش آرمیده و ساکن باشد و از جا به درنیاید. و هر که مؤمنی را از گرسنگی طعام دهد، خدا او را از میوههای بهشت بخوراند. و هر که مؤمنی را شربت آبی دهد، خدا او را از شراب سر به مُهر بهشت آب دهد».