الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۷۲۳

عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن جعفر بن محمد الاشعري عن عبد الله بن ميمون القداح عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۹۹ از امام صادق (ع) فرمود: هر که مؤمن را اطعام کند تا سیرش سازد، هیچ کس اندازه مزدی که در آخرت دارد نداند، نه فرشته مقرب و نه پیغمبر مرسل جز خدا پروردگار جهانیان، سپس فرمود: از موجبات آمرزش، اطعام مسلمان گرسنه است، سپس قول خدا عز و جل را خواند (۱۴- ۱۶- سوره بلد): «یا اطعام در روز قحطی و گرسنگی* از یتیم یا خاک‏نشین مستمند». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۸۸ امام صادق علیه السّلام فرمود. هر که مؤمنی را اطعام کند تا سیر شود، هیچ یک از مخلوق خدا اجر اخروی او را نداند، نه فرشته مقرب و نه پیغمبر مرسل جز خداوند پروردگار جهانیان، سپس فرمود: از اسباب آمرزش اطعام کردن مسلمان گرسنه است، آنگاه قول خدای عز و جل را تلاوت فرمود «یا اطعام کردن یتیم خویشاوند یا مستمند خاکنشین در روز قحطی و گرسنگی، ۱۶ سوره ۹۰». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۰۷ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد، از جعفر بن محمد اشعری، از عبداللَّه بن میمون قداح، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «هر که مؤمنی را طعام دهد تا آنکه او را سیر گرداند، کسی از خلق خدا نداند که در آخرت چه مزد از برای او است؛ نه فرشته مقرّب و نه پیغمبر مرسل، مگر خدای پروردگار عالمیان که او می‏داند». بعد از آن فرمود که: «از جمله موجبات مغفرت، طعام دادن مسلمان گرسنه است». پس قول خدای عز و جل را تلاوت فرمود: «أَوْ إِطْعامٌ فِی یَوْمٍ ذِی مَسْغَبَةٍ* یَتِیماً ذا مَقْرَبَةٍ* أَوْ مِسْکِیناً ذا مَتْرَبَةٍ» «۲»؛ یعنی: «یا عقبه! طعام دادن است در روزِ صاحب گرسنگی- یعنی در وقتی که طعام به دشواری دچار شود-، بی‏پدری را که خداوندِ خویشی است؛ یعنی آن یتیم، خویشِ مُطعم باشد، یا درویش و بی‏چاره‏ای را که خاک‏نشین باشد» (و این کنایه است از احتیاج و تنگدستی و درماندگی). __________________________________________________ (۲). بلد ۱۴- ۱۶.