الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۷۲۵

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن عثمان بن عيسي عن حسين بن نعيم الصحاف قال قال ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۹۹ از حسین بن نعیم، از امام صادق (ع) فرمود: ای حسین، برادرانت را دوست داری؟ گفتم: آری، فرمود: هلا راستش این است بر تو حق است که دوست بداری هر که را خدا (هر که خدا را خ ل) دوست می‏دارد، هلا به خدا هیچ کدام آنها را سود نرسانی تا او را دوست بداری، آیا آنها را به خانه‏ات دعوت می‏کنی؟ گفتم: آری، من غذا نمی‏خورم تا دو سه مرد یا کم و بیش به همراه من باشند، پس امام صادق (ع) فرمود: هلا فضل ایشان بر تو بزرگتر است از فضل تو بر ایشان، پس من گفتم: قربانت، آنها را از طعام خود بخورانم و فرشم را زیر پای آنها بیندازم و فضل آنها بیش از من باشد؟ فرمود: آری زیرا وقتی آنها به منزلت درآیند، آمرزش برایت بیاورند و آمرزش برای عیالت و چون از خانه‏ات بیرون آیند، گناهان تو و خاندانت را ببرند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۸۸ حسین بن نعیم صحاف گوید: امام صادق علیه السّلام بمن فرمود: ای حسین برادرانت را دوست داری؟ گفتم: آری، فرمود: بمستمندانشان سود رسانی؟ گفتم: آری. فرمود: همانا بر تو لازم است که دوست داشته باشی کسیرا که خدایش دوست دارد، همانا بخدا بهیچ یک از آنها سود نرسانی جز آنکه دوستش داشته باشی، آیا آنها را بمنزلت دعوت میکنی؟ گفتم: آری، غذا نمیخورم مگر آنکه دو تن و سه تن‏ یا کمتر و بیشتر از آنها همراهم باشند. امام صادق علیه السّلام فرمود: همانا فضیلت آنها بر تو بیش از فضیلت تو بر آنهاست، عرضکردم: قربانت گردم غذای خود را بآنها خورانم و آنها را روی فرشم نشانم و باز فضیلت آنها بر من بیشتر است؟! فرمود: آری هر گاه بمنزلت درآیند، همراه آمرزش تو و عیالت درآیند، و چون از منزلت بیرون روند با گناه تو و عیالت بیرون روند (گناه را از شما بزدایند). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۰۹ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عیسی، از حسین بن نعیم صحّاف‏که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «ای حسین! آیا برادران دینی خود را دوست می‏داری؟» عرض کردم: آری. فرمود که: «به فقرای ایشان نفع می‏بخشی؟» عرض کردم: آری. فرمود: «بدان و آگاه باش! که بر تو واجب است که دوست داری هر که خدا را دوست می‏دارد. و به خدا سوگند که به یکی از ایشان نفع نمی‏بخشی تا آنکه او را دوست داری. آیا ایشان را به منزل خویش می‏طلبی که ضیافت کنی؟» عرض کردم: آری، چیز نمی‏خورم، مگر آنکه دو کس و سه کس و کمتر و بیشتر از ایشان با من است. حضرت صادق علیه السلام فرمود: «بدان که فضل ایشان بر تو از فضل تو بر ایشان بزرگ‏تر است». عرض کردم که: فدای تو گردم! طعام خویش را به ایشان می‏خورانم و منزل و فرش خویش را پایمال ایشان می‏گردانم و با وجود اینها فضل ایشان بر من بزرگ‏تر است؟ فرمود: «آری؛ زیرا که ایشان چون در منزلت داخل شوند، با آمرزش گناهان تو و آمرزش گناهان زن و فرزندان و تابعان تو داخل می‏شوند، و چون از منزلت بیرون روند، با گناهان تو و گناهان عیال تو بیرون می‏روند».