الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۷۴۹

محمد بن يحيي عن محمد بن الحسين عن محمد بن اسماعيل عن صالح بن عقبه عن المفضل عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۶۱۵ از مفضل، از امام صادق (ع) که فرمود: به راستی که باید مؤمن به برادر خود تحفه‏ای بدهد، گفتم: تحفه چه باشد؟ فرمود: فرش، متکا، خوراک، پوشاک، سلام، پس بهشت گردن کشد برای پاداش دادن به او (در دنیا) و خدا عز و جل به او وحی کند که: من طعام تو را بر اهل دنیا حرام کردم جز بر پیغمبر یا وصی پیغمبر، و چون روز رستاخیز شود، خدا عز و جل به او وحی کند که دوستانم را به تقدیم تحفه‏های آنها پاداش بده، پس غلمان و حوریان بسیار از بهشت به درآید که به همراه آنها طبقهائی است با سرپوش‏هائی از لؤلؤ و چون اولیاء خدا نگاه کنند به دوزخ و هراس آن و به بهشت و آنچه در آن است، خردشان از سرشان ببرد و دریغ کنند که از آن طبقهای طعام بهشتی بخورند و یک جارچی از زیر عرش فریاد کند: به راستی خدا عز و جل محققاً دوزخ را بر هر که طعام بهشتی خورده است حرام کرده و آن مردم، دست خود دراز می‏کنند و از آن طعامها می‏خورند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۹۵ امام صادق علیه السّلام فرمود: همانا مؤمن ببرادرش تحفه میدهد، گفتم: تحفه چیست؟ فرمود: مانند جای نشستن، متکا، خوراک، پوشاک، سلام. پس بهشت برای پاداش او گردن کشد، و خدای عز و جل ببهشت وحی فرماید که: من طعام ترا بر اهل دنیا حرام ساختم مگر بر پیغمبر و وصی پیغمبر، و چون روز قیامت شود، خدای عز و جل ببهشت وحی کند که دوستانم را در برابر تحفه‏هایشان پاداش ده، پس غلمان و حوریانی بیرون آیند که طبقهائی که از مروارید سرپوش دارد، همواره داشته باشند. چون آنها بدوزخ و هراسش نگرند و بهشت را با آنچه در آنست مشاهده کنند، عقلشان بپرد و نتوانند از آن طبقها بخورند، سپس یک جارچی از زیر عرش فریاد کند که: همانا خدای عز و جل دوزخ را حرام کرده بر کسی که از طعام بهشتش خورد، آنگاه ایشان دست دراز کنند و بخورند (زیرا از هراس دوزخ ایمن شوند). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۱۹ محمد بن یحیی، از محمد بن حسین، از محمد بن اسماعیل، از صالح بن عقبه، از مفضّل، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «مؤمن تحفه‏ای به برادرش می‏دهد». عرض کردم که: تحفه چیست؟ فرمود که: «آن مانند مجلس و متکّا و خوردنی و پوشیدنی و سلام است؛ پس بهشت از برای مکافات او گردن می‏شکند و بلند می‏شود و خدای عز و جل به سوی آن وحی می‏فرماید که: من طعام تو را بر کسانی که در دنیا سکنی دارند حرام گردانیده‏ام، مگر بر پیغمبر یا وصّی پیغمبر. و چون روز قیامت شود، خدای عز و جل‏ به سوی آن وحی فرماید که: دوستان مرا به سبب تحفه‏های ایشان سزا ده؛ پس خدمتکاران، از غلمان و حوران از بهشت بیرون می‏آیند و با ایشان طبقه‏های چند از مروارید باشد که سر آنها را به دستمال‏ها پوشیده باشند. «۱» و چون دوستان خدا به سوی جهنّم و هول آن و به سوی بهشت و آن‏چه در آن است نظر کنند، عقل‏های ایشان پرواز کند و از خوردن سر باز زنند؛ پس منادی از زیر عرش ندا کند که: خدای عز و جل جهنم را حرام گردانیده بر هر که از طعام بهشت او بخورد؛ پس آن قوم دست‏های خویش را می‏کشند و به سوی آن طبقه‏ها دراز می‏کنند و از آن‏چه در آنها است می‏خورند». __________________________________________________ (۱). شاید معنا این باشد که سرپوش‏های آنها از مروارید باشد؛ بلکه این ظاهرتر است. (مترجم)