حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الْإِصْلَاحِ بَيْنَ النَّاس
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
ابن سنان عن ابي حنيفه سابق الحاج قال :
مَرَّ بِنَا اَلْمُفَضَّلُ وَ أَنَا وَ خَتَنِي نَتَشَاجَرُ فِي مِيرَاثٍ فَوَقَفَ عَلَيْنَا سَاعَةً ثُمَّ قَالَ لَنَا تَعَالَوْا إِلَى اَلْمَنْزِلِ فَأَتَيْنَاهُ فَأَصْلَحَ بَيْنَنَا بِأَرْبَعِمِائَةِ دِرْهَمٍ فَدَفَعَهَا إِلَيْنَا مِنْ عِنْدِهِ حَتَّى إِذَا اِسْتَوْثَقَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنَّا مِنْ صَاحِبِهِ قَالَ أَمَا إِنَّهَا لَيْسَتْ مِنْ مَالِي وَ لَكِنْ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع أَمَرَنِي إِذَا تَنَازَعَ رَجُلاَنِ مِنْ أَصْحَابِنَا فِي شَيْءٍ أَنْ أُصْلِحَ بَيْنَهُمَا وَ أَفْتَدِيَهَا مِنْ مَالِهِ فَهَذَا مِنْ مَالِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۶۲۱
از ابی حنیفه پیشرو حاج، گوید: من و دامادم در باره ارث ستیزه داشتیم که مفضل به ما گذر کرد و ساعتی با ما توقف کرد و سپس گفت: به خانه بیائید، ما نزد او رفتیم و میان ما با چهار صد در هم اصلاح کرد و آن را از خود به ما پرداخت، و چون از هر یک از ما نسبت به طرف او تعهد گرفت و آسوده خاطر شد، گفت: بدانی که این وجه از خودم نیست ولی امام صادق (ع) به من سفارش کرده و فرمان داده که هر گاه دو مرد از شیعهها در چیزی با هم ستیزه دارند، آنها را اصلاح بده و از مال من برای رفع نزاع، خرج کن، این از مال امام صادق (ع) است.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۹۷
ابو حنیفه مقدم حاج گوید: من و دامادم در باره میراثی نزاع میکردیم که مفضل بما رسید، ساعتی بر سر ما ایستاد و سپس گفت: بمنزل من آئید. ما رفتیم و او میان ما بچهار صد درهم صلح داد و آن پول را هم خودش بما داد و از هر یک از ما نسبت بدیگری تعهد گرفت (که دیگر ادعا نکنیم) سپس گفت:
بدانید که این پول از مال من نبود. بلکه امام صادق علیه السّلام بمن دستور داده که هر گاه دو نفر از ما شیعه در موضوعی نزاع کردند. میان آنها صلح دهم و از مال آن حضرت فدیه دهم و مصرف کنم، پس این پول از امام صادق علیه السّلام است.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۲۵
ابنسنان، از ابوحنیفه سابق الحاجّ روایت کرده است که گفت: مفضّل به ما گذشت، و من و داماد یا پدرزن یا برادرزنم با یکدیگر در باب میراثی منازعه و خلاف میکردیم؛ پس ساعتی بر بالای سر ما ایستاد، بعد از آن گفت که: تا منزل من بیایید؛ پس ما به منزل او آمدیم، و در میان ما اصلاح کرد به چهارصد درم، و آن را از پیش خود به ما تسلیم کرد، تا آنکه چون هر یک از ما از صاحب خویش طلب وثیقه و صلحنامه نمود. مفضّل گفت:
بدانید و آگاه باشید! که این چهارصد درم از مال من نیست، ولیکن حضرت صادق علیه السلام مرا امر فرموده که: چون دو مرد از اصحاب ما با یکدیگر نزاع و دشمنی کنند در باب چیزی و گفتگو داشته باشند، من در میان ایشان اصلاح کنم و آن منازعه را از مال آن حضرت فدا دهم؛ پس اینک از مال حضرت صادق علیه السلام است.