→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۷۷۳

حدیث در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر‏‏ بَابٌ فِي تَرْکِ دُعَاءِ النَّاس‏

کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام

سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن ابن فضال عن علي بن عقبه عن ابيه قال قال ابو عبد الله ع :

اِجْعَلُوا أَمْرَكُمْ هَذَا لِلَّهِ وَ لاَ تَجْعَلُوهُ لِلنَّاسِ فَإِنَّهُ مَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ لِلَّهِ وَ مَا كَانَ لِلنَّاسِ فَلاَ يَصْعَدُ إِلَى اَلسَّمَاءِ وَ لاَ تُخَاصِمُوا بِدِينِكُمُ اَلنَّاسَ فَإِنَّ اَلْمُخَاصَمَةَ مَمْرَضَةٌ لِلْقَلْبِ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ قَالَ‏ لِنَبِيِّهِ ص‏ إِنَّكَ لاََ تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لََكِنَّ اَللََّهَ يَهْدِي مَنْ يَشََاءُ وَ قَالَ‏ أَ فَأَنْتَ تُكْرِهُ اَلنََّاسَ حَتََّى يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ‏ ذَرُوا اَلنَّاسَ‏ فَإِنَّ اَلنَّاسَ أَخَذُوا عَنِ اَلنَّاسِ وَ إِنَّكُمْ أَخَذْتُمْ عَنْ‏ رَسُولِ اَللَّهِ ص‏ وَ عَلِيٍّ ع‏ وَ لاَ سَوَاءٌ وَ إِنَّنِي سَمِعْتُ‏ أَبِي‏ يَقُولُ إِذَا كَتَبَ اَللَّهُ عَلَى عَبْدٍ أَنْ‏ يُدْخِلَهُ فِي هَذَا اَلْأَمْرِ كَانَ أَسْرَعَ إِلَيْهِ مِنَ اَلطَّيْرِ إِلَى وَكْرِهِ‏

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۶۳۱ از علی بن عقبه، از پدرش که امام صادق (ع) فرمود: تشیع خود را برای خدا مقرر دارید نه برای مردم زیرا راستش این است که هر چه برای خدا است از آن خدا است و هر چه برای مردم باشد، بالا نرود، بر سر دین خودتان با مردم ستیزه نکنید، زیرا ستیزه دل را بیمار کند، به راستی خدا عز و جل به پیغمبر خود فرموده است (۵۶ سوره قصص): «به راستی که تو هدایت نکنی هر که را خواهی ولی خدا است که هر که را خواهد هدایت می‏کند» و هم خدا فرموده است (۹۹ سوره یونس): «آیا مردم را به زور وادار کنی که مؤمن باشند»؟ مردم را وانهید، زیرا از مردم دین را گرفته‏اند و شما از رسول خدا (ص) و علی (ع) دین را گرفته‏اید و (میان این دو) برابری نیست و به راستی که من از پدرم شنیدم می‏فرمود: چون خدا بر بنده‏ای نوشته که در این امرش در آورد شتابنده‏تر باشد بدان از پرنده به آشیانِ خود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۰۲ امام صادق علیه السّلام فرمود: این امر (امامت) خود را برای خدا قرار دهید نه برای مردم، زیرا آنچه برای خداست، از آن خداست (عملی که برای خدا خالص باشد، خود او پاداش و ثوابش را عطا کند) و آنچه ای مردم باشد بآسمان بالا نرود، (پذیرفته خدا نگردد) بر سر دین خود با مردم ستیزه نکنید، زیرا ستیزه بیمارکننده دلست، همانا خدای عز و جل به پیغمبرش فرماید: «تو هر که را دوست داری هدایت نکنی، بلکه خدا هر که را خواهد هدایت کند، ۵۶ سوره ۲۸» و باز فرماید آیا تو میتوانی مردم را بزور وادار کنی که مؤمن باشند؟ ۹۹ سوره ۱۰» مردم را رها کنید، زیرا مردم از همین مردم تعلیم گرفته‏اند و شما از رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله و علی علیه السّلام تعلیم گرفته‏اید، و این کجا و آن کجا؟ من از پدرم شنیدم که میفرمود: هر گاه خدا برای بنده‏ئی نوشت و لازم فرمود که در این امر داخل شود، بسوی آن شتابنده‏تر از مرغ بلانه‏اش گردد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۳۳ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از ابن‏فضّال، از علی بن عقبه، از پدرش روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «کار خویش را از برای خدا و رضای او قرار دهید» تا آخر آن‏چه در آن باب گذشت، مگر آنکه در اینجا زیادتی است که در آنجا نبود؛ زیرا که در آنجا مذکور است که: «مردم را وا گذارید؛ زیرا که مردم از مردم گرفتند و شما از رسول خدا صلی الله علیه و آله گرفتید». و در اینجا است که: «شما از رسول خدا صلی الله علیه و آله و از علی علیه السلام گرفتید و این دو، برابر نیستند».

راویان