الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۰۵

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن زكريا المومن عن عبد الله بن اسد عن عبد الله بن عطا قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۶۵۱ از عبد اللَّه بن عطاء، گوید: به امام باقر (ع) گفتم: دو مرد از اهل کوفه را گرفتند و به‏ آنها گفته شد از امیر المؤمنین (ع) بیزاری جوئید، یکی بی‏زاری جست و او را آزاد کردند و یکی امتناع کرد و او را کشتند؟ فرمود: آنکه بی‏زاری جسته (از روی تقیّه) مردی است که در دیانتِ خود مسأله می‏دانسته (و به تکلیف تقیّه عمل کرده) و اما آنکه بیزاری نجسته، مردی است که به بهشت شتافته (یعنی از مصلحان بزرگ و جانبازان راه حق بوده است). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۱۳ عبد اللَّه بن عطا گوید: بامام باقر علیه السّلام عرضکردم: دو مرد از اهل کوفه را دستگیر کرده بآنها گفتند: از امیر المؤمنین بیزاری جوئید، یکی از آنها بیزاری جست و دیگری سر پیچی کرد، آن را که بیزاری جست رها کردند و دیگری را کشتند، امام فرمود: آنکه بیزاری جسته مردیست دانشمند در دین خود و اما آنکه بیزاری نجست، مردیست که بسوی بهشت شتافته است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۴۹ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از محمد بن عیسی از زکریّا مؤمن، از عبداللَّه بن اسد، از عبداللَّه بن عطا روایت کرده است که گفت: به خدمت امام محمد باقر علیه السلام‏ عرض کردم که: دو کس از اهل کوفه را گرفتند و به ایشان گفتند که: از امیرالمؤمنین بیزار شوید. پس یکی از آنها بیزار شد و دیگری ابا کرد. و آنکه بیزار شده بود دست از او برداشتند و دیگری را کشتند. فرمود که: «امّا آنکه بیزار شده مردی است در دین خویش دانشمند، و امّا آنکه بیزار نشده مردی است که به سوی بهشت شتافته».