حدیث امام جعفر صادق (ع) درباره ايمان
روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن اسماعيل بن مهران عن منذر بن جيفر عن ادم ابي الحسين اللولوي عن ابي عبد الله ع قال :
اَلْمُؤْمِنُ مَنْ طَابَ مَكْسَبُهُ وَ حَسُنَتْ خَلِيقَتُهُ وَ صَحَّتْ سَرِيرَتُهُ وَ أَنْفَقَ اَلْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ وَ أَمْسَكَ اَلْفَضْلَ مِنْ كَلاَمِهِ وَ كَفَى اَلنَّاسَ شَرَّهُ وَ أَنْصَفَ اَلنَّاسَ مِنْ نَفْسِهِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۷
امام صادق (ع) فرمود: مؤمن کسی است که کسبش پاک باشد و اخلاقش خوش باشد و درونش نیکو باشد و فزونی مال خود را انفاق کند و از سخنِ زیادی خوددار باشد و مردم از شرّ او محفوظ باشند و از طرف خود به مردم حق بدهد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۳۱
امام صادق علیه السّلام فرمود: مؤمن کسی است که کسبش حلال و اخلاقش نیکو و باطنش سالم باشد، و زیادی مالش را انفاق کند و زیادی سخنش را نگهدارد، و مردم از شرش محفوظ باشند و از خود بآنها انصاف دهد (حق را بگوید اگر چه بزیان خود و نفع مردم باشد).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۷۹
چند نفر از اصحاب ما روایت کردهاند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعیل بن مهران، از منذر بن جیفر، از آدم- یعنی ابوالحسن لؤلؤی-، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «مؤمن کسی است که کسبش خوش و طبیعتش نیکو و نهایتش درست باشد، و زیادتی مال خود را انفاق کند، و زیادتی سخن خویش را نگاه دارد و حرف بیمصرف نگوید، و شرّ خود را از مردم کفایت کند، و مردمان را از نفس خویش انصاف دهد».
راویان
احمد بن محمد بن خالداسماعيل بن مهرانمنذر بن جيفرادم ابي الحسين اللولويابي عبد اللهامام جعفر صادق عليه السلام