الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۴۴

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن الحسن بن محبوب عن عبد الله بن سنان عن معروف بن خربوذ عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۹ امام باقر (ع) فرمود که: امیر المؤمنین (ع) در عراق نماز بامداد را با مردم خواند و چون رو برگرداند آنها را پند داد و گریست و آنها را گریاند از خوف خدا، سپس فرمود: به خدا در عهد دوستم رسول خدا (ص) مردمی را به یاد دارم که بام و شام می‏کردند ژولیده و گرد آلود و گرسنه، میان دو چشمشان چون سر زانوی گوسپند داغ سجده داشت، با سجده و عبادتِ پروردگار شب را به سر می‏برند و به نوبت گام و پیشانی بر زمین می‏سائیدند، با پروردگار خود مناجات می‏کردند و از او درخواست می‏کردند آنها را از دوزخ آزاد کند، به خدا دیدم که آنها با این حال ترسان و نگران بودند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۳۲ امام باقر علیه السّلام فرمود: امیر المؤمنین علیه السّلام نماز صبح را در عراق بجماعت گزارد چون رو برگردانید مردم را موعظه فرمود و از خوف خدا گریست و آنها را نیز گریانید، سپس فرمود: هان بخدا در زمان دوست صمیمیم پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله مردمی را میشناختم که در بامداد و شام ژولیده و گرد آلود و گرسنه بودند، پیشانی آنها (در اثر سجده) مانند زانوی بز بودی، برای پروردگار خود با سجود و قیام شب را میگذرانیدند، گاهی روی پا ایستاده و گاهی پیشانی بزمین میگذاشتند، با پروردگار خود مناجات نموده و آزادی خویش را از آتش دوزخ طلب میکردند، بخدا که آنها را با این حال دیدم که ترسان و نگران بودند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۸۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از حسن بن محبوب، از عبداللَّه بن سنان، از معروف بن خَرَّبوُذ، از امام محمد باقر علیه السلام که فرمود: «امیرالمؤمنین- صلوات اللَّه علیه- در عراق نماز صبح را با مردم به جا آورد، و چون از نماز فارغ شد، ایشان را موعظه و نصیحت کرد و از ترس خدا خود گریست و ایشان را گریانید. بعد از آن فرمود: بدانید به خدا سوگند که در زمان خلیل خود، رسول خدا صلی الله علیه و آله، گروهی چند را دیدم، و حال آنکه ایشان صبح و شام می‏کردند ژولیده و غبارآلوده و شکم‏های ایشان به پشت چسبیده بود و در میان چشم‏های ایشان پینه‏ها بود چون زانوهای بز، و شب را به روز می‏آوردند از برای رضای پروردگار خویش، سجده‏کنندگان و ایستادگان. به این طور در میان پای‏ها و پیشانی‏های خود مراوحه می‏کردند که گاهی بر پا ایستاده بودند به عبادت و خواندن آن‏چه در نماز شب در حال قیام در کار است و پیشانی را راحت می‏دارند، و گاهی سجده می‏کردند و پای‏ها را به آسایش می‏انداختند «۱». و با پروردگار خویش مناجات می‏کردند و از آن جنابِ مالک رقاب سؤال می‏کردند که گردن‏های ایشان را از بند بندگی آتش آزاد کند __________________________________________________ (۱). و اصل مراوحه گاهی این کار کردن است و گاهی آن کار، و به معنای گاهی بدین پای ایستادن و گاهی بدان پای‏ایستادن نیز می‏باشد. (مترجم) و ایشان را از آن نجات دهد. و به خدا سوگند که با این حال، ایشان را دیدم که ترسان بودند و نهایت ترس داشتند».