الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۴۵

عنه عن السندي بن محمد عن محمد بن الصلت عن ابي حمزه عن علي بن الحسين ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۹ از علی بن الحسین (ع) فرمود: امیر المؤمنین (ع) نماز فجر را خواند و در جای خود ماند تا خورشید تا اندازه یک نیزه برآمد و رو به مردم کرد و فرمود: به خدا مردمی را دیدم که برای پروردگارِ خود همه شب را به سجده و عبادت به سر می‏کردند و پیشانیها و زانوهای خود را به دنبال هم (به نوبت) بر خاک می‏نهادند، گویا نفس زدن دوزخ در گوش آنها بود و هر گاه نام خدا در بر آنها برده می‏شد میلرزیدند چنانچه درخت به لرزه آید، گویا آن مردم خود باخته حق بودند (گویا این مردم در خوابِ مرگ، عمر می‏گذرانند خ ل) فرمود: سپس از جا برخاست و خندان دیده نشد تا وفات کرد صلوات اللَّه علیه. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۳۲ علی بن الحسین علیهما السّلام فرمود: امیر المؤمنین علیه السّلام نماز صبح را گزارد و در جای خود بود تا خورشید یک نیزه بر آمد، آنگاه رو بمردم کرد و فرمود: بخدا من مردمی را دیده‏ام که شب را با سجده و قیام برای پروردگار خود بسر میبردند، گاهی پیشانی و گاهی زانو بر زمین میگذاشتند گویا نعره دم بر آوردن آتش دوزخ در گوش آنها بود، چون خدا نزد آنها یاد میشد مانند درخت (در برابر تند باد) میلرزیدند، گویا این مردم (شما و معاصرین شما) در خواب غفلت فرورفته‏اند، سپس برخاست و تا وفات کرد او را خندان ندیدند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۸۳ از او، از سندی بن محمد، از محمد بن صلت، از ابوحمزه، از حضرت علی بن الحسین علیهما السلام روایت است که فرمود: «امیرالمؤمنین- صلوات اللَّه علیه- نماز صبح را به جا آورد و پیوسته در جای خویش نشسته بود تا آنکه آفتاب به قدر یک نیزه بلند شد. بعد از آن روی خود را به مردم آورد و فرمود: به خدا سوگند که گروهی چند را دریافتم که شب را به روز می‏آوردند از برای رضای پروردگار خویش؛ سجده‏کنندگان و ایستادگان که در میان پیشانی‏ها و زانوهای خویش، مخالفت و جانشینی قرار می‏دادند، و گویا که بانگ و خروش آتش دوزخ، در گوش‏های ایشان بود. و چون خدا در نزد ایشان یاد می‏شد، می‏لرزیدند و به جنبش می‏آمدند، چنان که درخت، از باد به جنبش آید. و گویا که این گروه، شب را به روز آورده‏اند که غافل و بی‏خبرند». و حضرت علی بن الحسین علیه السلام فرمود که: «پس آن حضرت برخاست و بعد از آن کسی آن حضرت را خندان ندید، تا روح مطهّرش مقبوض گردید- صلوات اللَّه علیه-».