الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۵۰

علي بن ابراهيم عن محمد بن عيسي عن يونس عن مهزم و بعض اصحابنا عن محمد بن علي عن محمد بن اسحاق الكاهلي و ابو علي الاشعري عن الحسن بن علي الكوفي عن العباس بن عامر عن ربيع بن محمد جميعا عن مهزم الاسدي قال قال ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۵ مهزم اسدی گوید: امام صادق (ع) فرمود: ای مهزم شیعه ما کسی است که: آوازش تا آنجا آهسته است که از گوشش برنگذرد، و دشمنیش از کالبد خودش به دیگری تجاوز نکند، ما را آشکارا مدح نگوید، و با عیبگوی ما همنشینی نکند، و با دشمن ما ستیزه ننماید، اگر مؤمنی را برخورد او را گرامی دارد، و اگر به نادانی برخورد از او دوری کند، گفتم: قربانت، پس من چه کنم با این شیعه مآبها (که خود را به شیعه بندند و از حقیقت آن بی‏خبرند) فرمود: در آنها تشخیص و تبدیل و آزمایش، حکم فرما است، دچار قحطی شوند و نابود گردند یا طاعونی آنها را بکشد یا اختلاف و دودسته‏گی آنها را پراکنده و نابود کند، شیعه ما کسی است که: چون سگان زوزه نکشد و چون کلاغان طمع نورزد و اگر از گرسنگی بمیرد از دشمن ما گدائی و خواهش نکند، گفتم: قربانت، از کجا اینان را بجویم؟ فرمود: در اطراف زمین، آنانند که زندگی پستی دارند، و آواره به سر می‏برند، و از جایی به جایی کوچ می‏کنند، اگر حاضر باشند سرشناس نیستند، و اگر غایب باشند از آنها جستجو نشود، و از مرگ بی‏تابی نکنند، و در گورها از هم دیدن کنند، و اگر حاجتمندی به آنها رو کند به او مهربانی و ترّحم کنند، دلشان از هم جدا نیست و اگر چه خانه‏شان از هم دور باشد، سپس فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است: منم شهر، و علی درِ آن است، دروغ گوید کسی که پندارد در شهر درآید نه از سوی درِ آن، و دروغ گوید کسی که پندارد مرا دوست می‏دارد و علی را دشمن است- صلوات اللَّه علیه. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۳۵ مهزم اسدی گوید: امام صادق علیه السّلام فرمود: شیعه ما کسی است که صدایش از گوشش تجاوز نکند (فریاد نکشد) و دشمنیش از بدنش (تنها تن خود را برنج اندازد نه دیگران را) و ما را آشکارا نستاید (تا کینه مخالفین را برانگیزد) و با عیبگوی ما همنشینی نکند و با دشمن ما ستیزه نکند، اگر مؤمنی را بیند احترام کند و اگر بجاهلی برخورد از او دوری کند. عرضکردم: پس تکلیف من با این شیعه نماها چیست؟ فرمود: در میان آنها جدا شدن (خوب از بد) و تبدیل (خوب و بد) و امتحان واقع شود، قحطی برایشان پیش آید که نابود شوند و بیماری وبائی که آنها را بکشد و اختلافی که متفرقشان سازد، شیعه ما کسی است که چون سگ عوعو نکند و مانند کلاغ طمع نورزد و اگر هم از گرسنگی بمیرد، از دشمن ما چیزی نخواهد. عرضکردم. قربانت اینها را در کجا بجویم؟ فرمود: در اطراف زمین، اینها زندگی سبکی دارند و آواره بسر برند (در یک جا سکونت ندارند) اگر حاضر باشند کسی آنها را نشناسد، و اگر غایب شوند کسی از آنها جویا نشود، از مرگ باک ندارند و در گورستان از هم دیدن کنند، اگر حاجتمندی بآنها پناهنده شود، برای او دلسوزی کنند، دلشان از هم جدا نیست، اگر چه خانه‏هاشان از هم دور باشد. سپس فرمود: رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله فرمود، من شهرم و علی در است، دروغگوید هر که گمان کند از غیر در بشهر درآمده، و نیز دروغ گوید هر که گمان کند مرا دوست داشته و علی صلوات اللَّه علیه را دشمن دارد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۸۷ علی بن ابراهیم، از محمد بن عیسی، از یونس، از مهزم و بعضی از اصحاب ما، از محمد بن علی، از محمد بن اسحاق کاهلی و ابوعلی اشعری، از حسن بن علی کوفی، از عبّاس بن عامر، از ربیع بن محمد هر دو روایت کرده‏اند، از مهزم اسدی که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «ای مهزم! شیعه ما کسی است که آوازش از گوشش در نگذرد، (که صدا را پر بلند نکند)، و دشمنی‏اش از دست‏هایش «۱» تجاوز نکند، و مدح کسی نگوید که دشمنی ما را آشکار می‏کند، و همنشینی نکند با آنکه ما را عیب می‏کند، و مخاصمه و گفتگو نکند با کسی که ما را دشمن داشته باشد، اگر مؤمنی را ملاقات نماید، او را گرامی دارد، و اگر با جاهلی به هم رسد، از او دوری کند». عرض کردم که: فدای تو گردم! پس با این گروه که شیعگی را اظهار می‏کنند، چه کنم؟ فرمود که: «در ایشان تمیز است که از یکدیگر جدا می‏گردند، و در ایشان تبدیل است که متغیّر می‏شوند، و در ایشان تمحیص است که آزموده می‏شوند، و بر ایشان قحطی می‏آید که ایشان را نیست و نابود می‏کند «۲» و طاعون و وبا که ایشان را می‏کشد، و اختلافی که ایشان را پراکنده می‏گرداند. و شیعه ما کسی است که موده [/ زوزه‏] نمی‏کشد؛ مانند موده کشیدن سگ از سرما و غیر آن، و طمع ندارد؛ مانند طمع داشتن کلاغ، و از دشمن ما سؤال نمی‏کند و اگرچه از گرسنگی بمیرد». عرض کردم که: فدای تو گردم! این گروه را در کجا جویم؟ فرمود که: «در اطراف و کنارهای زمین. و این گروهند که عیش و زندگانی ایشان آسوده، و دیار ایشان منتقل گردیده (یعنی در عیش خویش آسوده و از خانه‏های خود بیرون رفته‏اند و به جای دیگر سکنی گرفته‏اند). اگر حاضر باشند، شناخته نشوند، و اگر پنهان و غائب باشند، جستجو نشوند، و از مرگ جزع و بی‏تابی نمی‏کنند، و در __________________________________________________ (۱). در نسخه مؤلف به جای «بدنه» به معنای پیکرش، واژه «یدیه» به معنای دستهایش بوده است. (۲). و بنابر بعضی از نسخ کافی، «تفتنهم» یعنی ایشان را امتحان می‏نماید. قبرها به زیارت یکدیگر می‏روند، و اگر صاحب حاجتی از ایشان به ایشان پناه برد، بر او رحم کنند، و هرگز دل‏های ایشان مختلف نشود و هر چند که خانه‏ها، ایشان را مختلف و پراکنده نموده باشد». بعد از آن فرمود که: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: منم شهر؛ یعنی شهر علم و علی علیه السلام درِ آن شهر است. و دروغ می‏گوید آنکه گمان می‏کند که داخل شهر می‏شود، نه از راه در، و دروغ می‏گوید آنکه گمان می‏کند که مرا دوست می‏دارد، و علی علیه السلام را دشمن می‏دارد».