الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۶۶

محمد بن الحسن و علي بن محمد بن بندار عن ابراهيم بن اسحاق عن عبد الله بن حماد الانصاري عن سدير الصيرفي قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۷ از سدیر صیرفی که گوید: نزد امام صادق (ع) رفتم، و به آن حضرت گفتم: به خدا، برای شما روا نیست که خانه‏نشین باشید. در پاسخ فرمود: ای سدیر، چرا؟ گفتم: برای بسیاری دوستان و شیعیانِ شما و یاوران شما، به خدا اگر امیر المؤمنین (ع) به اندازه شما شیعه و یار و دوستدار داشت، تَیم و عَدِیّ (ابو بکر و عمر) در بردن حقِ او طمع نمی‏کردند، فرمود: ای سدیر، امید است که چه اندازه باشند؟ گفتم: صد هزار، فرمود: صد هزار؟ گفتم: آری، و دویست هزار، فرمود: دویست هزار؟ گفتم: آری، و نیمی از دنیا، گوید: امام دم بست و سپس فرمود: بر تو آسان است که باما خود را تا (یَنبُع) برسانی؟ گفتم: آری، فرمود: یک رأس الاغ سواری و یک استر زین کردند، من پیشی گرفتم و سوار الاغ شدم، فرمود: ای سدیر، میل داری که الاغ را به من واگذاری؟ گفتم: استر زیباتر و آبرومندتر است، فرمود: الاغ برای من هموارتر و آسان‏تر است، آن حضرت سوار الاغ شد و من سوار بر استر و به راه افتادیم و رفتیم تا وقت نماز رسید و فرمود: ای سدیر، پیاده شویم (ما را پیاده کن خ ل) تا نماز بخوانیم، باز فرمود: این جا زمین شوره‏زار و نمکی است و نماز در آن روا نیست و رفتیم تا رسیدیم به یک زمین سرخه و آن حضرت به غلامی نگاه کرد که چند بزغاله را می‏چرانید و به من فرمود: ای سدیر، اگر من به شماره این بزغاله‏ها شیعه با اخلاص داشتم، برای من گوشه‏نشینی روا نبود، و پیاده شدیم و نماز خواندیم و چون از نماز فارغ شدیم، من رو به سوی آن بزغاله‏ها کردم و آنها را شمردم، بر خلاف انتظار ۱۷ تا بودند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۴۰ سدیر صیرفی گوید: خدمت امام صادق علیه السّلام رسیدم و عرضکردم: بخدا که خانه نشستن برای شما روا نیست، فرمود: چرا ای سدیر؟! عرضکردم: برای بسیاری دوستان و شیعیان و یاورانی که داری بخدا که اگر امیر المؤمنین علیه السّلام باندازه شما شیعه و یاور و دوست میداشت تیم وعدی (قبیله ابو بکر و عمر) نسبت باو طمع نمیکردند (و حقش را غصب نمینمودند) فرمود: ای سدیر، فکر میکنی چه اندازه باشند؟ گفتم: صد هزار. فرمود: صد هزار؟! عرضکردم آری، بلکه دویست هزار، فرمود: دویست هزار؟ عرضکردم: آری و بلکه نصف دنیا، حضرت از سخن گفتن با من سکوت کرد و سپس فرمود: برایت آسانست که همراه ما تا ینبع بیائی؟ گفتم: آری. سپس دستور فرمود الاغ و استری را زین کنند، من پیشی گرفتم و الاغ را سوار شدم، حضرت فرمود: ای سدیر؛ میخواهی الاغ را بمن دهی؟ گفتم: استر زیباتر و شریفتر است، فرمود: الاغ برای من رهوارتر است، من پیاده شدم، حضرت سوار الاغ شد و من سوار استر و راه افتادیم تا وقت نماز رسید، فرمود: پیاده شویم نماز بخوانیم، سپس فرمود: این زمین شوره‏زار است و نماز در آن روا نیست، پس براه افتادیم تا بزمین خاک سرخی رسیدیم، حضرت بسوی جوانی که بزغاله میچرانید نگریست و فرمود: ای سدیر بخدا اگر شیعیانم بشماره این بزغاله‏ها میبودند، خانه نشستن برایم روا نبود، آنگاه پیاده شدیم و نماز خواندیم، چون از نماز فارغ شدیم بسوی بزغاله‏ها نگریستم و شمردم هفده رأس بودند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۹۷ محمد بن حسن و علی بن محمد بن بندار، از ابراهیم بن اسحاق، از عبداللَّه بن حمّاد انصاری، از سدیر صیرفی روایت کرده‏اند که گفت: بر امام جعفر صادق علیه السلام داخل شدم و به آن حضرت عرض کردم: به خدا سوگند که تو را نمی‏رسد که بنشینی و جهاد نکنی. فرمود که: «ای سدیر! چرا؟» عرض کردم: به جهت بسیاری موالیان و شیعیان و یاوران تو. به خدا سوگند که اگر از برای امیرالمؤمنین علیه السلام می‏بود، آن‏چه از برای تو است از شیعیان و یاوران و موالیان تیم و عدی- یعنی ابوبکر و عمر-، در او طمع نمی‏کردند و خلافتش را غصب نمی‏نمودند. فرمود: «ای سدیر! شاید که ایشان چه قدر باشند؟» عرض کردم: صد هزار نفر. فرمود: «صد هزار نفر؟» عرض کردم: آری، بلکه دویست هزار نفر. فرمود: «دویست هزار نفر؟» عرض کردم: آری، بلکه نصف دنیا. سدیر می‏گوید که: حضرت از جواب من ساکت شد و هیچ نفرمود. بعد از آن فرمود که: «بر تو سبک و آسان است که با ما بیایی تا یَنْبُع؟ «۲»» سدیر می‏گوید که: عرض کردم: آری؛ پس فرمود که الاغ و استری را زین کردند و من پیشی گرفتم و بر الاغ سوار شدم. حضرت فرمود که: «ای سدیر! صلاح می‏دانی که مرا بر خود برگزینی و الاغ را به من دهی؟» عرض کردم که: استر آرایشش بیشتر و از الاغ بهتر است (یا بیشتر راه می‏رود). فرمود که: «الاغ، نرم‏تر است و مناسبتش به حال من بیشتر؛» پس من فرود آمدم و حضرت بر الاغ سوار شد و من بر استر سوار شدم و رفتیم. بعد از آن، __________________________________________________ (۱). و در بعضی از نسخ کافی به جای عزیز، غریب است. (۲). و ینبع- به فتح حاء حطّی و سکون نون کلمن و ضمّ باء ابجد با عین سعفص-، دهی است بزرگ که حصاری دارد، بر هفت منزلی مدینه از طرف دریا. (مترجم) وقت نماز داخل شد. فرمود که: «ای سدیر! بیا فرود آییم و نماز کنیم». بعد از آن فرمود که: «این زمینی است شوره‏زار و نماز در آن جایز نیست»؛ پس رفتیم تا به زمین سرخی رسیدیم، و حضرت نظر افکند به سوی پسری که بزغاله‏ای چند می‏چرانید. فرمود: «ای سدیر! به خدا سوگند که اگر مرا شیعیان به شماره این بزغاله‏ها بودند، مرا نمی‏رسید که بنشینم و جهاد نکنم». و فرود آمدیم و نماز کردیم، و چون از نماز فارغ شدیم، به جانب بزغاله‏ها میل کردم و آنها را شمردم. دیدم که آنها هفده بزغاله بودند.