الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۶۷

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن محمد بن سنان عن عمار بن مروان عن سماعه بن مهران قال قال لي عبد صالح ص :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۹ از سماعة بن مهران، گوید: امام کاظم (ع) به من فرمود: ای سماعه، در بسترِ خود آسودند و مرا به ترس انداختند، هلا به خدا سوگند، جهانی بود که در آن جز یک تن خدا پرست نبود و اگر می‏بود، خدا عز و جل او را هم نام می‏برد آنجا که می‏فرماید (۱۲۰ سوره نحل): «به راستی ابراهیم یک امّت بود خداشناس‏ و یگانه پرست بود و از مشرکین نبود» تا خدا تنها عمر گذرانید و سپس راستی که خدا او را به اسماعیل و اسحاق مأنوس ساخت و سه تن یگانه پرست شدند، هلا به خدا که مؤمن کم است و أهل کفر بسیارند، آیا می‏دانی برای چه؟ گفتم: نمی‏دانم قربانت، فرمود: این مسلمان نماها و شیعه مآبان وسیله انس و آرامش دل مؤمنان حقیقی هستند، آنچه در سینه دارند به آنها بگویند و به این وسیله راحت می‏شوند و آرام می‏گردند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۴۱ سماعة بن مهران گوید: بنده صالحی (موسی بن جعفر) صلوات اللَّه علیه بمن فرمود: ای سماعة (مدعیان تشیع و دوستی ما) روی بسترهای خود آرمیدند و مرا بترس انداختند (زیرا تقیه نکردند و فضائل ما را نزد هر کس گفتند) هان بخدا زمانی بود که در این دنیا جز یک تن خدا را نمی‏پرستید، و اگر میبود خدای عز و جل او را هم اضافه میکرد در آنجا که میفرماید: «همانا ابراهیم امتی بود مطیع خدا و با روش مستقیم و از مشرکین نبود، ۱۲۰ سوره ۱۶» تا خدا خواست (زمانی طولانی) بدین روش گذرانید، سپس خدا اسماعیل و اسحاق را انیس او ساخت و سه تن شدند، هان بخدا مؤمن کم است و اهل کفر بسیارند، میدانی چرا چنین است؟ عرضکردم: نمیدانم قربانت، فرمود: (مدعیان تشیع) همدم مؤمنین شدند تا مؤمنین آنچه در دل دارند بآنها گویند و باین وسیله استراحت یابند و آرام گیرند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۹۹ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از سماعة بن مهران روایت کرده است که گفت: امام موسی کاظم علیه السلام- صلوات اللَّه علیه- به من فرمود که: «ای سماعه! بر فرش‏های خویش ایمن نشسته‏اند و مرا ترسانیده‏اند. بدان که به خدا سوگند، زمانی بود که دنیا بود و در آن مؤمنی نبود، مگر یک نفر که خدا را می‏پرستید. و اگر با او غیر او می‏بود، هر آینه خدای عز و جل غیر را به سوی او اضافه می‏فرمود (/ و نسبت می‏داد)، در آنجا که می‏فرماید: «إِنَّ إِبْراهِیمَ کانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنِیفاً وَ لَمْ یَکُ مِنَ الْمُشْرِکِینَ» «۱»؛ یعنی: به درستی که ابراهیم خلیل، امّتی بود فرمانبردار از برای خدا، و مایل از دین‏های باطل به دین حقّ اسلام، و نبود از شرک‏آورندگان». «۲» و حضرت موسی بن جعفر علیه السلام فرمود: «پس ابراهیم علیه السلام با این حال مکث فرمود، آن قدری که خدا می‏خواست. بعد از آن، خدا او را شاد کرد و آرام داد به اسماعیل و اسحاق، و ایشان، همه سه نفر شدند. بدان! به خدا سوگند که مؤمن کم است و اهل کفر بسیارند، آیا می‏دانی که چرا چنین است؟» عرض کردم که: نمی‏دانم، فدای تو گردم! فرمود که: «ایشان را انیس از برای مؤمنان قرار داد. فرموده که: به ایشان خو می‏کنند و آن‏چه در سینه‏های ایشان است به سوی ایشان پراکنده می‏کنند و بروز می‏دهند، و به استراحت می‏افتند و به سوی آن ساکن می‏شوند و آرام می‏گیرند». _________________________________________________ (۱). نحل، ۱۲۰. (۲). چنان که گمان قریش است؛ چه اعتقاد ایشان این بود که بر ملّت آن حضرت‏اند، با آنکه مشرک بودند. و معنی امّت بودن آن حضرت، این است که جامع فضایل و کمالاتی چند بود که مجموع آن یافت نمی‏شد، مگر در اشخاص متفرقه بسیار، و مراد آن است که هر خصلتی نیک که در امّتی باشد به طریق تفرّق و انتشار، در او جمع بود. آن‏چه خوبان همه دارند تو تنها داری (مترجم)