الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۶۸

عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن محمد بن اورمه عن النضر عن يحيي بن ابي خالد القماط عن حمران بن اعين قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۹ از سماعة بن مهران، گوید: امام کاظم (ع) به من فرمود: ای سماعه، در بسترِ خود آسودند و مرا به ترس انداختند، هلا به خدا سوگند، جهانی بود که در آن جز یک تن خدا پرست نبود و اگر می‏بود، خدا عز و جل او را هم نام می‏برد آنجا که می‏فرماید (۱۲۰ سوره نحل): «به راستی ابراهیم یک امّت بود خداشناس‏ و یگانه پرست بود و از مشرکین نبود» تا خدا تنها عمر گذرانید و سپس راستی که خدا او را به اسماعیل و اسحاق مأنوس ساخت و سه تن یگانه پرست شدند، هلا به خدا که مؤمن کم است و أهل کفر بسیارند، آیا می‏دانی برای چه؟ گفتم: نمی‏دانم قربانت، فرمود: این مسلمان نماها و شیعه مآبان وسیله انس و آرامش دل مؤمنان حقیقی هستند، آنچه در سینه دارند به آنها بگویند و به این وسیله راحت می‏شوند و آرام می‏گردند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۴۲ حمران بن اعین گوید: بامام باقر علیه السّلام عرضکردم: قربانت، چه اندازه ما شیعه کم هستیم، اگر در خوردن گوسفندی شرکت کنیم آن را تمام نکنیم، فرمود: خبری شگفت‏تر از این بتو نگویم؟ مهاجرین و انصار (پس از پیغمبر از حقیقت ایمان) بیرون رفتند مگر- با انگشت اشاره کرد- سه تن، (سلمان و مقداد و ابو ذر) حمران گوید: عرضکردم: قربانت. عمار چگونه بود؟ فرمود: خدا رحمت کند: با الیقظان عمار را که بیعت کرد و شهید گشته شد. من با خود گفتم: چیزی بهتر از شهادت نیست (پس چرا عمار هم مثل آن سه تن نباشد؟) حضرت بمن نگریست و فرمود: مثل اینکه تو فکر میکنی عمار هم مانند آن سه تن است، هیهات، هیهات (که او مثل آنها باشد). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۹۹ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد، از محمد بن اورمه، از نضر بن یحیی، از ابوخالد قمّاط، از حمران بن اعین که گفت: به خدمت امام محمد باقر علیه السلام عرض کردم که: فدای تو گردم! ما چه بسیار کمیم، اگر بر یک گوسفندی جمع شویم، نمی‏توانیم که آن را نیست و نابود گردانیم. فرمود: «آیا نمی‏خواهی که تو را خبر دهم به چیزی که تعجّبش از این بیشتر باشد؟ همه مهاجران و انصار رفتند، مگر- و به دست خویش اشاره فرمود که- سه نفر» (یعنی بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله همه مرتد شدند، مگر سه نفر و آنها سلمان و مقدار و ابوذرند رضی اللَّه عنهم). حمران می‏گوید که: عرض کردم: حال عمّار چه بود؟ فرمود که: «خدا ابواالیقظان- یعنی عمّار- را رحمت کند! بیعت نمود و کشته شد، در حالی که شهید بود». من با خود گفتم که: چیزی از شهادت بهتر نیست. حضرت به سوی من نگریست و فرمود: «شاید که تو چنان بپنداری که عمّار مانند آن سه نفر است، بسیار دور است آن‏چه تو پنداشته‏ای».