الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۸۰

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن محمد بن سنان عن نصير ابي الحكم الخثعمي عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۶۹ از امام صادق (ع)، فرمود: مؤمن دو جور مؤمن است، یک مؤمنی که به عهد خدا عمل کرده و به شرط خدا وفا کرده است و این است مورد قول خدا عزّوجل (۲۳ سوره احزاب): «مردانی که عمل کردند بدان چه با خدا در باره آن عهد بستند» این همان است که هراسهای دنیا و نه هراسهای آخرت بدو نرسد و او است که شفاعت کند و نیازی به شفاعت ندارد و یک مؤمنی که چون زراعت تازه روئیده و لطیف است، گاهی کج می‏شود و گاهی راست و آن است که دچار هراس آخرت می‏شود و این از کسانی نیست که از او شفاعت شود و شفاعت از کسی نکند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۴۶ امام صادق علیه السّلام فرمود: مؤمن دو جور است: ۱- مؤمنی که بعهد خدا عمل کرده و بشرطش وفا نموده، و اینست که خدای عز و جل فرماید: «مردانی که بمعاهده خود با خدا عمل کردند، ۲۳ سوره ۳۳» اینست مؤمنی که هراسهای دنیا و آخرت باو نرسد و او از کسانی است که شفاعت کند و نیازی بشفاعت دیگران ندارد. ۲- مؤمنی که مانند ساقه نازک گیاه است که گاهی کج شود (بباطل و شهوات و متاع دنیا گراید) و گاهی راست ایستد، این مؤمن از کسانیست که هراسهای دنیا و آخرت بیند و از کسانی است که برایش شفاعت شود و او شفاعت نکند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۰۷ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از نصیر- یعنی ابوحاکم خثعمی-، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «مؤمن دو قسم است: یکی مؤمنی است که تصدیق کرده به عهد و پیمان خدا و آن را راست نموده و به شرطش وفا کرده، و این است قول خدای عز و جل: «رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ» «۱»؛ یعنی: از جمله مؤمنان مردانی چندند که راست گفتند آن چیزی را که با خدا عهد و پیمان بستند بر آن چیز». حضرت فرمود که: «این مؤمن، آن است که هول‏های دنیا و هول‏های آخرت به او نمی‏رسد، و این مؤمن، از آنها است که شفاعت می‏کنند و کسی ایشان را شفاعت نکند، و دیگر، مؤمنی است که مانند گیاه و کِشتِ تر و تازه، که در بعضی از اوقات کج می‏شود و در بعضی از اوقات راست می‏ایستد. پس این مؤمن، از آنها است که اهوال دنیا و اهوال آخرت به او می‏رسد، و این مؤمن، از جمله آنها است که از برای ایشان شفاعت می‏شود و خود شفاعت نمی‏کنند». __________________________________________________ (۱). احزاب، ۲۳.