→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۸۱

حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر‏‏ بَابٌ فِي أَنَّ الْمُؤْمِنَ صِنْفَان‏

کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام

سند
عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن محمد بن عبد الله عن خالد العمي عن خضر بن عمرو عن ابي عبد الله ع قال سمعته يقول :

اَلْمُؤْمِنُ مُؤْمِنَانِ مُؤْمِنٌ وَفَى لِلَّهِ بِشُرُوطِهِ اَلَّتِي شَرَطَهَا عَلَيْهِ فَذَلِكَ مَعَ‏ اَلنَّبِيِّينَ‏ وَ اَلصِّدِّيقِينَ وَ اَلشُّهَدََاءِ وَ اَلصََّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولََئِكَ رَفِيقاً وَ ذَلِكَ مَنْ يَشْفَعُ وَ لاَ يُشْفَعُ لَهُ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ لاَ تُصِيبُهُ أَهْوَالُ اَلدُّنْيَا وَ لاَ أَهْوَالُ اَلْآخِرَةِ وَ مُؤْمِنٌ زَلَّتْ بِهِ قَدَمٌ فَذَلِكَ كَخَامَةِ اَلزَّرْعِ كَيْفَمَا كَفَأَتْهُ اَلرِّيحُ اِنْكَفَأَ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ تُصِيبُهُ أَهْوَالُ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ يُشْفَعُ لَهُ وَ هُوَ عَلَى خَيْرٍ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۷۱ از خضر بن عمرو که شنیدم امام صادق (ع) می‏فرمود: مؤمن دو مؤمن است، یک مؤمنی که به هر شرط و قراری که خدا با او داده عمل کرده است پس آن است که با پیمبران و صدیقان و شهیدان و نیکان است و چه خوب رفیقهائی هستند، اینها این است که شفاعت کند و نیازی به شفاعت ندارد و این از کسانی است که هراسهای دنیا و هراسهای آخرت به او نرسد و مؤمنی که لغزش کرده چون زراعت تازه و لطیف است و هر جور که باد او را سرازیر کند سرازیر می‏شود و این است که هراسهای دنیا و آخرت به او می‏رسد و برای او شفاعت می‏شود و عاقبتش به خیر است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۴۷ امام صادق علیه السّلام میفرمود: مؤمن بر دو گونه است: ۱- مؤمنی که بشروطی که خدا با او نموده وفا کرده است، و او همراه پیغمبران و صدیقان و شهیدان و شایسته‏کارانست، و اینها چه رفقاء خوبی باشند، و این مؤمنی است که شفاعت کند نه آنکه شفاعت شود، و او از کسانیست که هراسهای دنیا و آخرت باو نرسد. ۲- مؤمنی که گاهی او را لغزانیده (گناهی مرتکب شده) او مانند ساقه نازک گیاه است که باد بهر جانبش کج کند کج شود، و او از کسانیست که هراسهای دنیا و آخرت باو رسد و برایش شفاعت شود و عاقبتش بخیر است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۰۷ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد، از محمد بن عبداللَّه، از خالد قمّی، از خضر بن عمرو، از امام جعفر صادق علیه السلام که گفت: شنیدم از آن حضرت که می‏فرمود: «مؤمن دو قسم است: یکی مؤمنی است که از برای خدا وفا نموده به شروط خویش که خدا آنها را بر او شرط فرموده؛ پس این مؤمن، با پیغمبران و راستگویان و شهیدان و شایستگان باشد، و این گروه، خوش‏رفیقانی هستند، و اینک از آنها است که شفاعت می‏کنند و کسی ایشان را شفاعت نمی‏کند، و این مؤمن از کسانی است که هول‏های دنیا و هول‏های آخرت به ایشان نمی‏رسد، و دیگر، مؤمنی است که پایش او را می‏لغزاند؛ پس این مؤمن مانند دسته‏ای از کشت و گیاه تر و تازه است که به هر وضع که باد آن را میل دهد و بگرداند، میل کند و بگردد، و اینک از آنها است که هول‏های دنیا و هول‏های آخرت به ایشان می‏رسد، و از برای ایشان شفاعت می‏شود و عاقبت کارش به خیر خواهد بود».

راویان