الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۸۲

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن اسماعيل بن مهران عن يونس بن يعقوب عن ابي مريم الانصاري عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۷۱ از امام باقر (ع)، فرمود: مردی در بصره خدمت امیر المؤمنین (ع) قیام کرد و گفت: یا امیر المؤمنین! از اخوان به ما خبر بده، در پاسخ فرمود: برادران دو جورند، برادران مورد اعتماد و برادران خنده‏رو، امّا برادران مورد اعتماد هم آنها دست و بال و اهل و مال هستند و چون تو به برادرِ خود اطمینان و وثوق داری مال و تنت را به او ببخش و با هر که صفا دارد صفا کن و با هر که دشمن است دشمن باش و راز او و عیب او را بپوش و خوبی او را ترویج کن، و بدان ای سئوال‏کننده که اینان از کبریت احمر کمترند، و أمّا برادران خنده‏رو تو همان لذّتی که از آنها بری، آن را از آنها مبر و بیش از آن هم از آنها مجو و به آنها بده آنچه را به تو می‏دهند از خوشروئی و شیرین زبانی. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۴۷ امام باقر علیه السّلام فرمود: مردی در بصره برابر امیر المؤمنین علیه السّلام برخاست و گفت: یا امیر المؤمنین! حال برادران دینی را بما خبر ده، حضرت فرمود: برادران دو دسته‏اند: برادران مورد اعتماد و برادران خنده رو. اما برادران مورد اعتماد، دست و بال و اهل و مالند (که انسان را یاری کنند و زیان و آزار را از او بگردانند) پس هر گاه ببرادرت اعتماد پیدا کردی، مال و بدنت را باو ببخش، و با دوستان با صفایش صاف باش و با دشمنانش دشمنی کن، و راز و عیبش را بپوشان و نیکیش را آشکار کن و بدان ای پرسنده که اینها از کبریت احمر کمترند. و اما برادران خنده رو، تو! از جانب آنها بلذت خود میرسی، (و آن لذت معاشرت و مصاحبت با آنهاست) پس این را از آنها مبر، و بیش از این هم از دل آنها مخواه (توقع صفا و یک دلی از آنها نداشته‏ باش) و از خوشروئی و شیرین زبانی خود آنها را برخوردار کن تا آنجا که آنها ترا برخوردار کنند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۰۷ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعیل بن مهران، از یونس بن یعقوب، از ابومریم انصاری، از امام محمد باقر علیه السلام که‏ فرمود: «مردی در بصره به سوی امیرالمؤمنین- صلوات اللَّه علیه- برخاست و عرض کرد که: یا امیرالمؤمنین! ما را خبر ده از برادران. حضرت فرمود که: برادران دو قِسم‏اند: یک قسم برادرانی که منسوب‏اند به سوی ثقه و اعتماد، و قسم دیگر، برادرانی که منسوب‏اند به سوی مکاشرت؛ یعنی در روی یکدیگر خندیدن و گشاده‏رویی. امّا برادران ثقه، دست و بال و اهل و مالند؛ پس هرگاه نسبت به برادرت بر حدّ ثقه و اعتماد باشی، مال و تن خود را به او ببخش، و صاف باش با هر که با او در مقام صافی باشد، و دشمنی کن با هر که با او دشمنی کند، و راز و عیب او را بپوش، و از او ظاهر کن آن‏چه را که خوب باشد. و بدان ای سائل! که ایشان از کبریت احمر کمترند. و امّا برادران مکاشرت، پس به درستی که تو به لذّت و خوشی خویش از ایشان می‏رسی؛ پس این امر را از ایشان قطع مکن، و آن‏چه در پس این و غیر از این باشد از ایشان مجو، و به ایشان ببخش، آن‏چه را که به تو بخشیده‏اند از گشاده‏رویی و شیرین‏زبانی».