الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۹۴۹

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن محمد بن سنان عن ابان بن عبد الملك قال حدثني بكر الارقط عن ابي عبد الله او عن شعيب عن ابي عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۱۱ راوی گوید: مردی خدمت امام صادق (ع) رسید و عرض کرد: اصلحک اللَّه، راستی که من مردی هستم و تنها رو به‏ سوی شما دارم به واسطه دوستی و ارادت به شما و اکنون به سختی حاجتمند شده‏ام و من به وسیله ارادت به شما خود را به خاندان و تبارم نزدیک کردم تا بدین وسیله به من کمک کنند، ولی این خود بیشتر مایه دوری آنها از من گردید، فرمود: آنچه خدا به تو داده است (یعنی ولایت اهل بیت (ع) بهتر است از آنچه که از تو گرفته است (یعنی مال دنیا و مهرورزی خاندان و عشیره)، گفت: قربانت، دعا کنید برایم که خدایم از خلقِ خود بی‏نیاز کند، فرمود: خدا روزی هر کس را به دست هر کس قسمت کرده است که خواسته و صلاح دانسته ولی تو از خدا بخواه که تو را از احتیاجی که به در خانه مردمان پست بی‏چاره‏ات کند بر کنار و بی‏نیاز سازد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۶۶ شخصی خدمت امام صادق علیه السّلام آمد و عرضکرد: اصلحک اللَّه من مردی هستم که دوستی خود را تنها بشما متوجه ساخته و از دیگران بریده‏ام، و اکنون احتیاج سختی برایم پیش آمده که بواسطه آن بفامیل و قومم نزدیک شدم (که شاید گرفتاریم را برطرف کنند) ولی جز دوری از آنها برایم نیفزود (بمن پاسخ رد دادند که مجبور شدم از آنها کناره گیرم) امام فرمود: آنچه خدا بتو داده (که ولایت اهل بیت علیهم السلام باشد) از آنچه از تو گرفته (که مال دنیا باشد) بهتر است، عرضکرد: قربانت گردم، از خدا بخواه که مرا از خلقش بی‏نیاز کند، فرمود: خدا روزی هر که را خواسته بدست کسی که خواسته قرار داده و تقسیم نموده (پس مردم بیکدیگر محتاجند) لیکن از خدا بخواه که ترا بی‏نیاز کند از احتیاجی که بمخلوق پست و لئیمش ناچار شوی. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۴۳ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از ابان بن عبدالملک روایت کرده است که گفت: حدیث کرد مرا بکر ارقط، از امام جعفر صادق علیه السلام یا از شعیب «۱»، از امام جعفر صادق علیه السلام که: یکی بر آن حضرت داخل شد و به آن حضرت عرض کرد که: خدا تو را به اصلاح آورد! به درستی که منم مردی که به سوی شما منقطع شده‏ام به دوستی خویش (/ و غیر از شما کسی را دوست نمی‏دارم)، و پریشانی سختی به من رسیده، و به این دوستی، به سوی خاندان و خویشاوندان خود تقرّب جستم؛ پس نیفزود مرا تقرّب به این امر، نسبت به ایشان، مگر دوری، که از من بیشتر دوری کردند. فرمود که: «آن‏چه خدا به تو عطا فرموده، بهتر است از آن‏چه از تو فرا گرفته شده». عرض کرد که: فدای تو گردم! دعا کن که خدا مرا از خلق خود بی‏نیاز گرداند. فرمود: «به درستی که خدا روزی هر که را خواسته، بر دست هر که خواسته تقسیم فرموده، ولیکن از خدا بخواه که تو را بی‏نیاز گرداند، از حاجتی که تو را ناچار کند به سوی ناکسان از خلقش». __________________________________________________ (۱). یا شبیب.