کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۴۱
از مسعدة بن صدقه، گوید: از امام صادق (ع) شنیدم میفرمود: کبائر: نومیدی از رحمت خدا، ناامیدی از لطف خدا، و ایمنی از مکر خدا، و قتل نفسی که خدا آن را حرام کرده است، و عقوق و ناسپاسی حق پدر و مادر، و خوردن مال یتیم به ناحق، و خوردن ربا پس بیان حرمت آن، و تعرّب پس از هجرت و تهمت زنا به زنان پارسا، و گریختن از جبهه جهاد.
به آن حضرت عرض شد: بفرمائید که مرتکب گناه کبیره که بیتوبه از آن بمیرد، از ایمان بیرونش میبرد؟ و اگر بدان عذاب شود، عذابش چون عذاب مشرکان باشد یا به پایان رسد؟
فرمود: از اسلام بیرون رود اگر گمان برد که آن حلال است و به همین سبب، سختترین عذاب را دارد، و اگر اعتراف دارد که کبیره است و بر او حرام است و بدان معذّب گردد و آن روا نیست به واسطه آن عذاب شود و این عذابش سبکتر باشد از عذاب اوّلی
و ارتکاب آن کبیره او را از ایمان به در برد و از اسلام به در نبرد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۸۲
امام صادق علیه السّلام میفرمود: گناهان کبیره، نومیدی از رحمت خداست (در دنیا) و یأس از مرحمت او (در آخرت) و ایمنی از مکر خدا (یعنی از عذاب او) و قتل نفسی که خدا حرام کرده و نافرمانی پدر و مادر و خوردن مال یتیم بنا حق و خوردن ربا بعد از دانستن و تعرب بعد از هجرت و متهم ساختن زن پاکدامن و فرار از جهاد.
بامام علیه السّلام عرض شد: بفرمائید کسی که مرتکب کبیره شده و بیتوجه بمیرد از ایمان خارجست؟
و عذاب او مانند عذاب مشرکین باشد (که مخلد و جاودانست) یا پایان میپذیرد؟ فرمود: اگر معتقد شود که آن گناه حلالست از اسلام بیرون رود، و بعذاب سخت معذب شود، ولی اگر اعتراف کند که گناه کبیره کرده و به او حرامست و در ارتکابش عذاب میشود و حلال نیست، عذاب میشود، ولی عذابش از اولی سبکتر است و آن گناه از ایمان بیرونش میبرد، ولی از اسلام خارجش نمیکند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۷۱
علی بن ابراهیم، از هارون بن مسلم، از مسعدة بن صدقه روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «گناهان کبیره، نومیدی از رحمت خدا است، و مأیوس شدن از فضل خدا که موجب روح و راحت بنده است، و ایمن بودن از مکر و عذاب خدا، و کشتن تنی که خدا آن را حرام گردانیده، و عقوق پدر و مادر، وخوردن مال یتیم از روی ستم، و خوردن ربا بعد از حجّت روشن بر حرمت آن، اعرابی شدن بعد از هجرت، و فحش گفتن به زن عفیفه، و گریختن از میان مجاهدین در جنگ و جهاد». بعد از آن، به آن حضرت عرض شد که: مرا خبر ده که آنکه مرتکب کبیره میشود و بر آن میمیرد، آیا آن کبیره او را از ایمان بیرون میبرد؟ و اگر به آن معذّب شود، عذابش مانند عذاب مشرکان خواهد بود، یا آن را انقطاع و تمام شدن باشد؟ فرمود که: «از اسلام بیرون میرود، هرگاه گمان کندکه آن کبیره حلال است، و برای همین به سختترین عذابها معذّب میگردد، و اگر اعتراف داشته باشد به اینکه آن گناه کبیره، کبیره است و کردن آن بر او حرام، و اقرار دارد که بر آن معذّب میشود و حلال نیست که مرتکب آن شود، بر آن معذّب خواهد بود، ولیکن عذابش از عذاب اوّل آسانتر و سبکتر است، و آن کبیره، او را از ایمان بیرون میبرد، امّا او را از اسلام بیرون نمیبرد».