الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۹۹۴

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن محمد بن حبيب عن عبد الله بن عبد الرحمن الاصم عن عبد الله بن مسكان عن ابي عبد الله ع قال قال امير المومنين ص :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۳۹ از امام صادق (ع) که امیر المؤمنین (ع) فرمود: هیچ بنده نیست جز آنکه چهل پرده بر او کشیده است تا آنکه چهل گناه کبیره کند و هر گاه چهل گناه کبیره کند، همه پرده‏ها از او کنار روند و خدا به آنان (یعنی فرشته‏ها) وحی کند با پرهای خود بنده مرا بپوشانید (و آبروی او را حفظ کنید) و فرشته‏ها با پرهای خود از او پرده پوشی کنند، فرمود: آن بنده هیچ کار زشتی را واننهد مگر در آن فرو رود و بدان آلوده گردد تا کارش بدان جا کشد که از مردم در برابر کارِ زشت مدح و ثنا جوید، پس فرشته‏ها گویند: پروردگارا! این بنده هیچ چیز به جا نگذاشت و مرتکب همه بدیها شد و ما از آنچه او می‏کند خجالت می‏کشیم و حیا می‏کنیم، پس خدا عز و جل بدانها وحی کند که شما هم پرهای خود را از روی کردار زشتش بردارید و چون چنین کند و کارش بدین جا کشد آغاز دشمنی با ما خاندان کند، در این جا است که پرده او در آسمان دریده شود و پرده او در زمین پاره شود، پس فرشته‏ها می‏گویند: پروردگارا! این بنده‏ات پرده دریده و بی‏آبرو مانده است؟ خدا عز و جل به آنها وحی کند: اگر خدا را بدو نیازی بود، به شما فرمان نمی‏داد که پرهای خود را از او برگیرید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۸۱ امیر المؤمنین صلوات اللَّه علیه فرمود: بر هر بنده‏ئی چهل پرده کشیده شده تا وقتی چهل گناه کبیره مرتکب شود، چون مرتکب چهل کبیره شد، پرده‏ها از او برداشته شود، آنگاه خدا بآن (فرشته) ها وحی فرماید: که بنده‏ام را با بالهای خود بپوشانید، فرشتگان او را با بالهای خود بپوشانند. سپس آن بنده کار زشتی را نگذارد جز آنکه مرتکب شود تا آنجا که با ارتکاب زشتکاری میان مردم ببالد آنگاه فرشتگان گویند: پروردگارا این بنده تو هر عملی را مرتکب می‏شود و ما از کردار او خجالت‏ میکشیم، خدای عز و جل بآنها وحی فرماید: بالهای خود را از او بردارید، و چون کارش بدینجا کشد آغاز دشمنی با ما خانواده گذارد، و آنگاه است که پرده او در آسمان و نیز پرده او در زمین دریده شود، سپس فرشتگان گویند: پروردگارا این بنده تو پرده دریده مانده است، خدای عز و جل بآنها وحی فرماید اگر خدا باو نیاز و توجهی میداشت بشما دستور نمیداد بالهای خود را از او بردارید. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۷۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن حبیب، از عبداللَّه بن عبدالرحمان اصم، از عبداللَّه بن مسکان، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود که: هیچ بنده‏ای نیست، مگر آنکه چهل سپر یا پرده بر بالای او کشیده، تا آنکه چهل گناه کبیره را به عمل آورد، و چون چهل گناه کبیره را به عمل آورد، آن سپرها یا پرده‏ها از او زائل شود و بی‏حجاب بماند. بعد از آن، خدای- تعالی- به سوی فرشتگان وحی فرماید که: بنده‏ی مرا به بال‏های خویش بپوشید. پس فرشتگان او را به بال‏های خویش بپوشند». حضرت فرمود: «پس وا نمی‏گذارد چیزی را از آن‏چه زشت باشد، مگر آنکه آن را بی‏باکانه به عمل می‏آورد، تا آنکه در نزد مردم، خود را به کردار زشت خود مدح می‏کند و ثنا می‏گوید. بعد از آن، فرشتگان عرض می‏کنند که: ای پروردگار ما، اینک بنده تو است که هیچ چیز بدی را وا نمی‏گذارد، مگر آنکه مرتکب آن می‏گردد. وبه درستی که ما از آن‏چه او می‏کند، شرم می‏کنیم؛ پس خدای عز و جل به سوی ایشان وحی می‏فرماید که: بال‏های خویش را از او بردارید؛ پس هرگاه چنین کند، شروع کند در دشمنی ما اهل بیت، و در آن هنگام پرده‏اش در آسمان و زمین دریده شود. پس فرشتگان عرض می‏کنند که: ای پروردگار ما! اینک بنده تو است که پرده دریده و رسوا باقی مانده. خدای عز و جل به سوی ایشان وحی فرماید که: اگر خدا را در آن حاجتی می‏بود، شما را امر نمی‏فرمود که بال‏های خود را از او بردارید».