الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۹۹۹

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن الوشا عن ابان عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع قال سمعته يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۴۳ از ابی بصیر، گوید: شنیدم از امام صادق (ع) که می‏فرمود: کبائر هفتا است، از آنها است: آدم کشتن از روی عمد، و شرک به خدای بزرگ، و متّهم کردن زنِ پارسا به زنا، و خوردن ربا پس از فهمیدن حرمتش، و گریز از جبهه جهاد، و تعرّب پس از هجرت و ناسپاسی حق پدر و مادر، و خوردن مال یتیم به ناحق. فرمود: تعرّب و شرک یکی است (یعنی تعرّب با شرک یکی محسوب است و بنا بر این مجموع کبائر هفت می‏شود). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۸۳ ابو بصیر گوید: شنیدم امام صادق علیه السّلام میفرمود: گناهان کبیره هفت تاست، از آنهاست قتل نفس از روی عمد، و شرک بخدای بزرگ، و متهم ساختن زن پاکدامن، و خوردن ربا بعد از دانستن، و گریختن از جهاد، و تعرب بعد از هجرت، و عقوق والدین و خوردن مال یتیم بناحق، فرمود: و تعرب و شرک یک چیز است‏ محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۷۳ حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از وشّاء، از ابان، از ابوبصیر، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که گفت: شنیدم از آن حضرت که می‏فرمود: «گناهان کبیره هفت است، از جمله آنها: قتل نفس است عمداً، و شرک به خدای بزرگوار، و فحش گفتن به زن عفیفه، و خوردن ربا بعد از بیّنه، و گریختن از جنگ واجب، و بادیه‏نشین شدن بعد از هجرت، و عقوق پدر و مادر، و خوردن مال یتیم از روی ستم». و فرمود: «اعرابی شدن بعد از هجرت و شرک، یکی است».