1- انکار معاد، کفر است. «قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا»
2- اگر حقيقتى را ما نپذيرفتيم، دليل آن نيست که واقع نمى‌شود يا وجود ندارد.
«أَ إِذا کُنَّا»
3- تکرار سؤال، همراه با ناباورى، نشانه‌ى انکار است. «أَ إِذا- أَ إِنَّا»
4- يکى از کارهاى دشمنان، ايجاد شک در مسايل عقيدتى است. «أَ إِنَّا لَمُخْرَجُونَ»
5- قديمى بودن حرف، نشانه‌ى ضعف آن نيست. لَقَدْ وُعِدْنا هذا ... مِنْ قَبْلُ
6- همه‌ى انبيا وعده‌ى معاد مى‌دادند. «لَقَدْ وُعِدْنا هذا نَحْنُ وَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ»
7- خلافکار، دنبال يافتن شريک جرم است. «نَحْنُ وَ آباؤُنا»
8- افسانه خواندن سخنان انبيا، يکى از حربه‌هاى کافران است. «أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ»
«1». هود، 49.
«2». نبأ، 4- 5.
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 449