پیام‌های تفسیر نور

1- خودسازى و زهد و تقوا، منافاتى با بهره‌گيرى از طيّبات ندارد. «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا کُلُوا مِنْ طَيِّباتِ» 2- در مکتب اسلام، مادّيات مقدّمه‌ى معنويات است. «کُلُوا، وَ اشْکُرُوا، تَعْبُدُونَ» 3- اسلام در تغذيه، به بهداشت توجّه دارد. «طَيِّباتِ ما رَزَقْناکُمْ» 4- قبل از تأمين زندگى مردم ومحبّت به آنان، توقّعى نداشته باشيد. «کُلُوا ... وَ اشْکُرُوا» 5- شکر، نشانه‌ى خداپرستى و توحيد ناب است. اگر انسان رزق را نتيجه فکر اقتصادى، تلاش، مديريّت، سرمايه و اعتبارات خود بداند، براى خداوند سهمى قايل نخواهد بود تا او را شکر کند. «وَ اشْکُرُوا لِلَّهِ إِنْ کُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ» «1». بقره، 168. «2». مؤمنون، 51. جلد 1 - صفحه 262 6- شکر، نمونه روشن عبادت است. «وَ اشْکُرُوا لِلَّهِ ... تَعْبُدُونَ» 7- شکر خداوند، واجب است. «کُلُوا ... وَ اشْکُرُوا لِلَّهِ» 8- خداپرست، آنچه را خدا حلال شمرده، از پيش خود حرام نمى‌کند. «کُلُوا ... إِنْ کُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ»