تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ عَسى أَنْ يَکُونَ رَدِفَ لَکُمْ بَعْضُ الَّذِي تَسْتَعْجِلُونَ (72)
قُلْ عَسى أَنْ يَکُونَ رَدِفَ لَکُمْ: بگو اى شنونده کلام آنان، اميد است که به حکم الهى از پى درآيد شما را و در عقب شما پيوندد، بَعْضُ الَّذِي تَسْتَعْجِلُونَ: برخى از آنچه شتاب مى‌کنيد نزول و حلول آن را؛ و آن عذاب روز «بدر» بود که عده‌اى از صناديد قريش و مشرکين کشته شدند، يا قحط و غلا و يا مشاهده عذاب نزد مرگ و يا عذاب قبر.
نکته: ذکر «عسى» و «لعل» و «سوف» در مواعيد ملوک در حکم جزم به آنست؛ و اطلاق عذاب و عدم تصريح به ذکر آن، به جهت اظهار است مر وقار ايشان را و اشعار به آنکه رمزى که از آنها صادر شود مانند تصريح است از غير ايشان، وعد وعيد او سبحانه نيز بر سبيل کلام ملوک جارى شده به جهت آنکه مالک الملوک و حاکم مطلق است.