تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ إِنَّ رَبَّکَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لَکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا يَشْکُرُونَ (73) جلد 10 - صفحه 77 وَ إِنَّ رَبَّکَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ‌: و بدرستى که پروردگار تو هر آينه صاحب افضال و رحمت است بر مردمان. و از جمله فضل و احسان او اين است که تعجيل نمى‌کند در عقوبت کافران و عاصيان در کفر و معاصى، وَ لَکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا يَشْکُرُونَ‌: و لکن بيشتر مردم سپاسدارى نمى‌کنند و حق نعمت منعم حقيقى را در تأخير عذاب نمى‌شناسند، بلکه از غايت جهالت و غفلتى که دارند استعجال در وقوع آن نمايند. تنبيه: آيه شريفه آگاهى است بر آنکه پروردگار عالميان، صاحب فضل و احسان بى‌پايان است بر عالميان؛ و از جمله آن اعطاء وجود نوع انسانى و تصوير آنها به نيکوترين صورت و تسويه خلقت آنان و ابقاء و ساير نعم از مواد اغذيه و اطعمه و اشربه و البسه و فاکهه و آنچه لوازمات نظام معاش بنى آدم است مرحمت فرمايد. با اين وصف عده‌اى در مقام ناسپاسى و حق ناشناسى برآمده کفران نعمتهاى عظيم خداوند کريم را بنمايند، باز هم عنايت سبحانى شامل حال بندگان است که وظيفه روزى خواران را به خطاى منکر نبرد و تعجيل در عقوبت و سزاى آنها نفرمايد، و سالهاى متمادى به کفر و فسق بندگان و تمادى آنان در عصيان، حضرت رحمان صبر فرمايد که شايد از مستى شهوت، هشيار و از خواب غفلت، بيدار گردند و تدارک آن به ايمان و طاعت بنمايند، لکن با اين افضال و انعام و احسان حضرت منان، بيشتر بندگان شکر آن ننموده بلکه به کفران ابدى باقى باشند.