کلمه‌ى «کبت» به معناى سرنگون شدن است.
لذّت‌ها، طغيان‌ها و تندروى‌هايى که در اثر گناه در دنيا پيدا مى‌شود، در قيامت با سوختن‌در آتش، به ذلّت و خوارى تبديل خواهد شد.
يکى از برکات قرآن آن است که راه را براى رشد و سعادت همگان باز کرده و فرموده است:
هر کس کار نيکى انجام دهد، پاداشى بهتر از آن به او عطا مى‌شود؛ بدون اين که سنّ و نژاد و جنسيّت در کار باشد. نيکى را نيز مطلق بيان کرده «الحسنة» تا تمام نيکى‌ها را شامل شود، قبول رهبرى حقّ، راه حقّ، کلام حقّ، شغل حقّ، انتخاب حقّ و ... که در روايات به بعضى از اين نمونه‌ها اشاره شده است، لکن هر کار نيکى از هر کسى که باشد، اگر با ريا، غرور، عجب و گناه از بين نرود و سالم به مقصد برسد، پاداش مضاعف دارد. «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ»
در دو آيه قبل خوانديم که بعد از نفخه‌ى صور همه در هراسند، جز آن کس را که خداوند بخواهد. در اين آيات مى‌فرمايد: خداوند کسانى را از هراس و فزع درامان قرار مى‌دهد که نيکى را با خود به صحنه‌ى قيامت بياورند.