آغاز اين سوره دربارهى اهميّت قرآن بود؛ پايان آن نيز از قرآن کريم بحث مىکند.
قرآن دربارهى تلاوت خودش مىفرمايد: «وَ ما تَکُونُ فِي شَأْنٍ وَ ما تَتْلُوا مِنْهُ مِنْ قُرْآنٍ وَ لا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلَّا کُنَّا عَلَيْکُمْ شُهُوداً» «1» اى پيامبر! ما بر سه چيز گواهيم:
الف: بر تمام کارهاى تو.
ب: بر تلاوت قرآن تو.
ج: بر تمام کارهايى که شما مردم انجام مىدهيد.
يعنى تمام شئون و کارهاى پيامبر و تمام کارهاى مردم در يک سو و تلاوت قرآن آن حضرت در سوى ديگر قرار گرفته و اين نشانهى اهميّت بسيار زياد تلاوت قرآن است.