تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
إِنَّ الَّذِينَ يَکْتُمُونَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْکِتابِ وَ يَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلِيلاً أُولئِکَ ما يَأْکُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلاَّ النَّارَ وَ لا يُکَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَکِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ (174)
ترجمه
همانا آنانکه کتمان ميکنند آنچه را فرستاده است خدا از کتاب و ميگيرند بعوض آن بهاء اندک را آنگروه پر نميکنند در شکمهاشان مگر آتش را و سخن نميگويد با آنها خدا روز قيامت و پاک نمينمايد ايشان را و از براى آنهاست عذابى دردناک..
تفسير
متاع کمى از دنيا مييابند و چند روزى رياستى بر جهال مينمايند و در مقابل شکمهاشان پر ميشود از آتش براى آنکه کتمان از حق نمودند و سخن نمى گويد با آنها خداوند در روز قيامت سخن خيرى بلکه لعن ميفرمايد و خوار ميکند آنان را و بعضى گفتهاند اين کنايه است از غضب و تعريض است ببعد از رحمت و حرمان از بساط قرب احديت و تزکيه نمىفرمايد آنها را از معاصى و بعضى گفتهاند ثنا بر آنها نميفرمايد و عذاب دردناک الم آتش است.