1- قدرت جسمى، از نعمتهاى الهى است. «بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ» (موسى قدرتى داشت که با يک مشت توانست کافرى را از پا در آورد.)
2- شکر نعمتهاى الهى، دورى از ستم به ديگران است. «بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَکُونَ ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ»
شکرانهى بازوى توانا
بگرفتن دست ناتوان است
3- همکارى با گنهکاران نيز گناه است. «فَلَنْ أَکُونَ ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ»
(به گفتهى روايات، راضى بودن به گناه ديگران هم گناه بحساب مىآيد.)