1- با شکست طاغوت، زمينه براى صالحان فراهم مىگردد. «آتَيْنا مُوسَى الْکِتابَ مِنْ بَعْدِ ما أَهْلَکْنَا»
2- پايان کار مستکبران، هلاکت و نابودى است. «أَهْلَکْنَا الْقُرُونَ الْأُولى»
3- ديندارى بايد براساس بصيرت باشد. «بَصائِرَ»
4- ارسال کتب و رسل، بر اساسِ رحمتِ الهى است. لِلنَّاسِ ... رَحْمَةً
5- کتب آسمانى، عامل بصيرت و هدايت است. «بَصائِرَ لِلنَّاسِ وَ هُدىً»
6- تا انسان بصيرت پيدا نکند، هدايت نمىشود و تا هدايت نشود، لطف و رحمت الهى را دريافت نمىکند. «بَصائِرَ لِلنَّاسِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً»
7- دين، جزو فطرت انسانهاست و کتب آسمانى آن فطرت را غبارزدايى مىکنند. «يَتَذَکَّرُونَ»
8- با وجود کتب آسمانى و پيامبران، باز هم گروهى از انسانها هدايت را نمىپذيرند. «لَعَلَّهُمْ يَتَذَکَّرُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 63