پیام‌های تفسیر نور

1- انبيا بدون اتصال به عالم وحى، همچون ساير مردم اخبار غيبى را نمى‌دانند. ما کُنْتَ‌ ... 2- مقايسه (بين جهل و علم، عجز و قدرت، فقر و غنا، نقص و کمال،) کليد خودشناسى و خداخواهى است. ما کُنْتَ‌ ... لکِنْ رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ‌ 3- خاطرات قرآنى، همگى از سرچشمه وحى است. «ما کُنْتَ‌ ... إِذْ نادَيْنا» 4- بيان داستان‌هاى حقيقى و عبرت‌آموز قرآن، وسيله‌اى براى تربيت و هشدار است. «رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ لِتُنْذِرَ» 5- انذار خلق، جلوه‌اى از رحمت خداست. «رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ لِتُنْذِرَ» 6- براى هدايت افراد غافل، انذار و هشدار، کارسازتر است. «لِتُنْذِرَ- مِنْ نَذِيرٍ» (با اين‌که رسالت پيامبران در قالب مجموعه‌اى از بشارات و انذارهاست، ولى از آنجاکه انذار اثر بيشترى در روحهاى غفلت‌زده دارد، در قرآن توجّه بيشترى به مسأله‌ى انذار شده است.) 7- مردم در انتخاب راه و عقيده آزادند و اجبارى در پذيرش دعوت پيامبران ندارند. لِتُنْذِرَ ... لَعَلَّهُمْ يَتَذَکَّرُونَ‌ 8- انسان‌ها، به واسطه‌ى فطرت، مسائلى را در ضمير خويش مى‌دانند، ولى براى جلوگيرى از فراموشى، بايد آنها را تذکّر داد. «يَتَذَکَّرُونَ»