1- بسيارى از مصائب و حوادث تلخ، مولود عملکرد خودماست. «تُصِيبَهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ» آرى اعمال نيک و بد، در همين دنيا نيز اثر خود را مىگذارند.
2- ايمان به خدا و پيروى از انبيا، رمز نجات از مصيبتهاست. «تُصِيبَهُمْ مُصِيبَةٌ- لَوْ لا أَرْسَلْتَ»
3- عقل، علم وفطرت، به تنهايى کافى و کارساز نيست، بلکه وحى نيز لازم است.
«لَوْ لا أَرْسَلْتَ»
4- عقاب بدون بيان، قبيح است. «لَوْ لا أَرْسَلْتَ» (بعثت انبيا يک اتمام حجّت است تا کسى نگويد: ما که خبر نداشتيم و ندانسته مرتکب خلاف شدهايم.)
5- پيروى و اطاعت، نشانهى ايمان واقعى است. «فَنَتَّبِعَ آياتِکَ وَ نَکُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»