1- مؤمن واقعى کسى است که نه تنها به مجلس لغو نمى‌رود و به سخن لغو گوش نمى‌دهد، بلکه اگر کلام بيهوده‌اى هم شنيد، عکس‌العمل نشان مى‌دهد. «وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ»
2- يکى از نمونه‌هاى صبر، بى‌اعتنايى به لغو و اعراض از آن است. «صَبَرُوا- أَعْرَضُوا عَنْهُ»
3- اعراض از لغو در گفتن، شنيدن، ديدن و معاشرت، کمالى است که در همه‌ى اديان الهى از آن ستايش شده است. «سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ» (آيه فوق در توصيف گروهى از اهل‌کتاب است.)
4- از شيوه‌هاى عمومى وساده‌ى نهى از منکر، اعراض از منکر است. سَمِعُوا ...
أَعْرَضُوا عَنْهُ (لغو را با لغو پاسخ نگوييم.)
5- انسان در برابر آنچه مى‌شنود، مسئول است. سَمِعُوا ... أَعْرَضُوا
6- قاطعيّت، صلابت و عدم سازش، نشانِ ايمان راسخ است. «لَنا أَعْمالُنا وَ لَکُمْ أَعْمالُکُمْ»
7- سود و زيان عمل هر کس به خود او برمى‌گردد. «لَنا أَعْمالُنا وَ لَکُمْ أَعْمالُکُمْ»
8- اعراض، بايد کريمانه باشد. أَعْرَضُوا ... سَلامٌ عَلَيْکُمْ
9- اعراض بايد همراه هشدار به اهل لغو باشد. أَعْرَضُوا ... لا نَبْتَغِي الْجاهِلِينَ
«1». طور، 23.
جلد 7 - صفحه 74
10- لغو، ميوه‌ى جهل و بيهوده‌گو، جاهل است. «لا نَبْتَغِي الْجاهِلِينَ»