1- طالبان حقّ، به دنبال حقّ هستند و توجّهى به اين‌که چه کسى، از چه نژادى و با چه زبانى آن را مى‌گويد ندارند. إِذا يُتْلى ... قالُوا آمَنَّا ( «يُتْلى» به صورت مجهول، يعنى گوينده مطرح نيست.)
2- اگر روح پاک باشد، با شنيدن حقّ ايمان مى‌آورد. يُتْلى ... آمَنَّا (به عکس، اگر زمينه فراهم نباشد، با تلاوت پيوسته هم اميدى به ايمان نيست.)
جلد 7 - صفحه 72
3- ايمانى ارزش دارد که بر اساس معرفت و شناخت حقّ باشد. «آمَنَّا بِهِ إِنَّهُ الْحَقُّ»
4- شرايط وزمينه‌هاى افراد، در دريافت الطاف الهى متفاوتند. «يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِما صَبَرُوا»
5- پذيرش حقّ، نيازمند صبر در مقابل انواع انتقادها ومشکلات است. قالُوا آمَنَّا ... يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ ... بِما صَبَرُوا
6- گذشت از بدى‌هاى ديگران و انفاق به آنان در صورتى ارزش دارد که خصلت و خوى انسان باشد. «يَدْرَؤُنَ- يُنْفِقُونَ» (فعل مضارع نشانه دوام و استمرار است.
آرى، مؤمنانى مورد ستايش‌اند که داراى پشتکار، گذشت و اهل‌بخشش باشند.)
7- اگر بدانيم که رزق از طرف خداست، انفاق براى ما آسان مى‌شود. «مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ»
8- مورد انفاق تنها مال نيست، از علم، توان و آبرو نيز مى‌توان انفاق کرد. «مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ»