1- دين، تنها عقيده نيست، بلکه برنامه‌هاى عملى نيز دارد. «نَتَّبِعِ الْهُدى مَعَکَ»
2- حساسيّت دشمنان تنها نسبت به راه حقّ و مسير الهى نيست که آنها، هم به راه حقّ و هم به رهبرى حقّ اعتراض دارند. «إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدى مَعَکَ»
3- ايمان آوردن، تنها به آگاهى داشتن نيست، بلکه به جرأت هم نياز دارد. «إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدى مَعَکَ نُتَخَطَّفْ» (آرى، گروهى حقّانيّت اسلام را مى‌فهمند، ولى بخاطر حفظ منافع شخصى از آن سرباز مى‌زنند.)
4- انسان، وطن‌دوست است. «مِنْ أَرْضِنا»
5- ترس از دست‌دادن نعمت‌ها را با ياد الطاف الهى دفع کنيم. «أَ وَ لَمْ نُمَکِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً» (آرى ياد نعمت‌ها، عامل توکّل و رفع نگرانى‌هاست.)
6- بهبود، رونق و رشد اقتصادى در گرو امنيّت و آرامش اجتماعى است. «آمِناً يُجْبى إِلَيْهِ ثَمَراتُ»
7- امنيّت و رزق، دو نعمت تضمين شده‌ى حرم الهى (مکّه) است. «آمِناً يُجْبى إِلَيْهِ ثَمَراتُ کُلِّ شَيْ‌ءٍ»
8- برترى ايمان بر رفاه و آسايش، براى اکثر مردم پنهان است. «وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ»